کد خبر: ۱۶۴۸۱۵

تاریخ: ۱۷ آذر ۱۴۰۳ - ۰۸:۳۵

امیرعلی بینام –  سردبیر

روز دانشجو و نگاهی متفاوت به هدایت تحصیلی و شغلی دانشجویان

در آستانه روز دانشجو هستیم و در همین ایام دکتر مسعود پزشکیان رییس جمهور به طور سرزده به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری رفت و طی همین روزها به مناسبت روز دانشجو به دانشگاه شریف می رود.

ایشان در بازدید و نشست با وزیر و مدیران وزارت علوم بر مهارت آموزشی و توسعه دانشگاهای کارآفرین تاکید کرد و گفت: دانشگاه ها باید در توسعه کشور نقش آفرین باشند و دانش آموختگان آن نیز باید مهارت دیده و کارآفرین باشند.
نکته مهم همین است و باید گفتمان نظام تعلیم و تربیت و در صدر آن نظام آموزش عالی کشور را به سمت و سوی کارآفرینی و مهارت آموزی سوق دهیم.
هدایت تحصیلی و هدایت شغلی  از مباحث بسیار مهم جوانان کشور می باشد.حضرت مولانا در دفتر سوم مثنوی معنوی در حکایتی این بیت دلنشین را آورده است که در ادبیات و ضرب المثل ها نیز به وفور استفاده می شود:
“هر کسی را بهر کاری ساختند –  میل آن را در دلش انداختند”
با توجه به شرایطی که کشورمان دارد همه خانواده‌ها می‌دانند که دیگر نه آموزش و پروش و نه آموزش عالی، آن بتی نیستند که سال‌ها و دهه های قبل از آن در ذهن داشتند، بسیاری از خانواده ها می دانند که آموزش و پرورش به تنهایی و با تعداد اندک مشاوران و مربیان نمی تواند هدایتگر تحصیلی فرزندانشان باشد، آموزش و پرورشی که هنوز در اجرا و یا عدم اجرا و نحوه نگاه به سند بنیادین خودش نیز گیر افتاده است؟ آموزش و پرورشی که با توجه به انبوه بازنشستگی معلمان حتی از عهده تامین نیروی معلم برای کلاس های درس نیز ناتوان است. همین آموزش و پرورش پاسخگوی نیازها و خواسته های متعدد صنفی و معیشتی معلمان نیست و نحوه اجرا و ماجرای رتبه‌بندی معلمانش نیز یکی از دغدغه های اصلی فرهنگیان، نمایندگان مجلس و مدیران مرتبط است.
از سوی دیگر، نظام آموزش عالی نیز که ادامه‌دهنده و تعیین‌کننده سرنوشت آتی دانش آموزان در بستر جدید است نیز مشکلات خود را دارد؛ عدم مسئولیت پذیری در قبال اشتغال دانش آموختگان، توجه به کمیت به‌جای کیفیت آموزشی، عقب‌ماندگی مزمن رشته‌ها و سرفصل‌های آموزشی و بی‌توجهی به آینده مشاعل و مشاغل آینده و آنچه در دنیا در حال رخ داد است؛ شرایطی را رقم است که نتیجه آن هدایت های تحصیلی فله‌ای و بی هدف و صرفا دلبخواهی فرزندان و خانواده هاست؛ به قولی هر فردی و خانوده ای از ظن خود به دنبال گمشده خویش است. این موضوع در دانشگاه ها شکل دیگری هم دارد، چرا که دانشگاه حلقه اتصال به بازارکار و اشتغال و جامعه است و زمانی که علاقه، رشته، مهارت، بازارکار و نوع نگاه به آینده مشاغل و مشاغل آینده در قاموس فرد جایی نداشته باشد بسیاری از سرمایه گذاری ها بی ثمر می شود.
از این رو بار دیگر باید این بیت ابتدای یادداشت

را مرور کنیم و از والدین، مدیران و کارشناسان آموزش و پرورش و آموزش عالی می پرسیم ،سهم شما از هدایت و راهنمایی تحصیلی و هدایت شغلی دانش‌آموزان و دانشجویان چقدر است؟ و از سازمان های مدیریت و برنامه‌ریزی آموزشی وزارت و پرورش و آموزش عالی می‌پرسیم، محتواهای آموزشی و همچنین به‌روزرسانی و ایجاد سرفصل ها و رشته های جدید بر چه اساسی است؟ آیا خبر دارید ،نظم بازارکار و مشاغل با ورود مشاغل جدید و آینده در حال دگرگونی است؟ آیا به این رسیده اید که دیگر زمان تصمیم گیری در پشت درهای بسته به پایان رسیده و باید از معلم و والدین و همچنین نهادهای پیشرو موثر مثل جهاد دانشگاهی و فنی و حرفه هم برای تصمیم‌گیری‌ها باید استفاده کنید؟ آیا می دانید مفهوم آموزش، مهارت، شغل و بازارکار در دنیا متحول و به عبارتی دگرگون شده است و دیگر ادبیات دکتر و مهندس شدن اولویت های شغلی و درآمدی نیستند؟