کد خبر: ۲۰۰۱۴

تاریخ: ۱۴ تير ۱۴۰۱ - ۱۴:۵۴

چند توصیه به کارآفرینانی که ایده‌‌هایشان به سرقت رفته

نويسنده: Jennifer Mizgata مشاور عزیز، یک سال پیش، در ماه مه از استارت‌آپی که خودم به تاسیس‌اش کمک کرده بودم و به مدت ۶ سال کارمندش بودم، اخراج شدم.۵ سال از آن ۶ سال، تنها کارمند شرکت بودم و جز من، فقط رئیس شرکت بود که گاهی برای آنکه خودی نشان دهد، سر و کله اش پیدا می شد. حالا که به گذشته نگاه می کنم، می بینم فضا اصلا سالم نبوده. من به خاطر اشتباهی اخراج شدم که اصلا مرتکب نشده بودم و استدلالشان اصلا منطقی نبود. این من را آزار می‌دهد چون برنامه ای که من نوشتم، توسعه دادم و برایش اسپانسر گرفتم، هنوز منبع اصلی درآمدشان است. بعد از این اتفاق، اعتماد به نفسم را کاملا از دست دادم و هنوز نتوانسته ام آن را به دست بیاورم. حالا که دوباره تصمیم دارم به بازار کار برگردم، به شدت دچار سندرم ایمپاستر شده ام. یک نفر هنوز دارد از ایده‌های من پول درمی آورد در حالی که من در تقلا هستم شغلی متناسب با مهارت هایم پیدا کنم .چطور می‌توانم دوباره اعتماد به نفس حرفه ای‌ام را به دست آورم؟

به گزارش بازارکار پاسخ: دوست عزیز، کار کردن در جایی که در آن احساس ارزشمندی نمی کنی، سخت است و از آن سخت تر، اخراج شدن از شرکتی است که به ساختش کمک کردی. به تو حق می دهم که هنوز پس از یک سال، ذهنت درگیر باشد. من برای دریافت توصیه، ماجرایت را برای «تانا اوبیز» که مدیر کارگزینی شرکت سرمایه‌گذاری هارلم در نیویورک است تعریف کردم که هر روز با کارآفرینانی مثل تو سر و کار دارند. او هم داستانی جالب برایم تعریف کرد: ماجرای «استیسی اسپایکس» که مدلی طراحی کرده بود تا فیلم‌بازها بتوانند راحت تر به فیلم های مورد علاقه شان دسترسی پیدا کنند. او پس از مدتی این ایده را عملی و شرکتی به نام «مووی پس» تاسیس کرد. چندی بعد در سال ۲۰۱۷، یک شرکت تحلیل داده ها مووی پس را خریداری کرد و مدت کوتاهی بعد از آن، استیسی را اخراج کردند. مدیریت جدید می خواستند هزینه عضویت را کاهش دهند و استیسی با اتکا به سابقه اش، می دانست این تصمیم در بلندمدت به ضرر شرکت است. او وقتی دلایلش را گفت، اخراج شد، با اینکه ایده این کسب و کار از او بود و او بود که به گسترش آن کمک کرده بود. میان موقعیت تو و استیسی، یک وجه تشابه هست: ضربه احساسی ناشی از اخراج شدن توسط همکارها، آن هم زمانی که بابت خلق یک ایده جدید برای رفع نیاز مشتری ها کلی هیجان داری. تانا تاکید می‌کرد که این اتفاق، فقط منحصر به تو نیست و بسیاری از کارآفرینان آن را تجربه می‌کنند. او می گفت: «ما داریم از چیزی حرف می زنیم که کاملا شخصی است، وقتی کار و تلاش تو را به تو نسبت نمی دهند و حس می کنی برخوردشان، اصلا متناسب با ارزشی که برای سازمان آورده ای نیست.» این اتفاق در عرصه کسب و کار بسیار رایج است. حتی در شرکت‌های معروف و برای خیلی از آدم ها که ایده ای به ذهنشان می رسد. شنیدن این داستان ها شاید تا حدی خاطرت را تسکین دهد. به همین دلیل، سراغ چند نفر رفتم که فکر کردم می‌توانند نظراتی بر اساس تجربه شان به تو ارائه کنند. اما قبل از پرداختن به توصیه ها، می خواهم به تو بگویم که احساساتت کاملا طبیعی است و درک می کنم که چرا این اتفاق، اعتماد به نفست را از بین برده. اما تو فراتر از این تجربه‌‌ گذشته، هستی و مهم، حرکت به سوی آینده است. برگردیم به داستان استیسی که وارد فصل جدیدی شد. مووی پس، در نوامبر ۲۰۲۱ ورشکست و تعطیل شد. استیسی آن را دوباره خرید و اعلام کرد که تصمیم دارد مجددا آن را راه بیندازد. شاید کاری که استیسی کرد برای همه ممکن نباشد اما یک درس مهم در آن نهفته: فراموش نکن که هیچ‌کس نمی‌تواند کاری که تو ایده اش را داده ای و اجرا کرده ای به همان خوبی انجام دهد. تانا می گوید: «آنها می‌توانند ایده ات را بدزدند اما اجرا کردنش را نه. جادویی که تو به آن دمیده ای را نمی‌توانند بدزدند. پس اگر کسی ایده ات را دزدیده و دارد از آن پول درمی آورد، این یک نشانه است که اگر یک بار توانستی، دوباره می‌توانی این کار را انجام دهی.» من سراغ کارآفرینان رفتم چون حس کردم تو ظرفیت این را داری که بر اساس چیزی که قبلا ساخته ای، دوباره چیز جدید دیگری خلق کنی. تو خودت را کارآفرین معرفی نکردی اما اگر کماکان مشغول این کار هستی، خودت را کارآفرین بدان. تو یکی از دو نفری بودی که یک شرکت را از صفر ساخته اید. تو کسی هستی که برای یک مشکل، راه‌حل و برای پایداری اش، سرمایه پیدا کرده ای. یکی از دوستانم به نام نوریا نیز تجربه ای مشابه تجربه تو داشت. او به همراه دو کارآفرین، سایتی راه اندازی کرده بودند که بسیار موفق بود. اما پس از مدتی او و یکی از موسسان به نام کلیر، به دلیل فشار کاری و بدقلقی شریکشان، استعفا دادند. پس از ترک آنجا، دیدند در وب‌سایت، نامشان در لیست بنیان‌گذاران نیست. در حالی که همکلاسی های نوریا به او می گفتند: «ما هنوز تو را موسس سایت می دانیم.» او در شغل بعدی اش به عنوان معاون سردبیر یونیویژن، کمی از اعتماد به نفسش را به دست آورد و فهمید که کاری که کرده بود، یعنی ساختن چیزی با منابع محدود، چقدر تحسین‌برانگیز است. او می گوید: «سایت هم به فعالیت‌اش ادامه می داد.» او و کلیر سال‌ها پس از راه اندازی سایت، با نشریه ای مصاحبه کردند و از تجربه شان گفتند. پس از انتشار گفت‌وگویشان و انعکاسش، نامشان نهایتا به عنوان هم بنیان‌گذار در وب‌سایت درج شد. چند درس از تجربه استیسی و نوریا می‌توان گرفت: هر دو زمان گذاشتند و تجربه شان را به روش خاص خودشان، هضم کردند. هر دو راهی یافتند تا آنچه در گذشته خلق کرده بودند را در شرکت‌های جدید، برجسته سازند. هر دو تمرکزشان را گذاشتند روی توانایی خلق یک چیز، نه مشکلات‌شان در تجربه های قبلی و به مرور زمان توانستند پیوندشان به آن تجربه را تغییر دهند. حالا با یک دید بی طرفانه تر به چالش‌های آن محیط‌ها نگاه می‌کنند و داستان را در قالب درس هایی که گرفته اند تعریف می‌کنند. هیچ کس نمی‌تواند اهمیت چیزی که خلق کردی را نادیده بگیرد، گرچه الان که هنوز در حال هضم این ماجرا هستی، درکش سخت است. نباید خجالت زده باشی، بابت اینکه آسیب دیدی یا برای بازیابی اعتماد به نفست، زمان لازم داری. همزمان که داری در خلوت خودت، ماجرا و آسیب هایش را پردازش می کنی، راهی پیدا کن تا در حضور دیگران، نشان دهی که باز هم توانایی ساخت یک چیز جدید را داری. افراد بی اهمیتی مثل رئیست را فراموش کن و به افرادی فکر کن که مشغول کارهایی هستند که برایت مهم است و دوست داری جزئی از آن باشی و به آنها در خلق چیزی که می سازند کمک کن. به علاوه، کارنامه ات در شغل قبلی می‌تواند گواه توانایی تو در آینده باشد. تو تکنولوژی ای ساختی که هنوز دارند از آن درآمد کسب می‌کنند. این یعنی تو خلاق و با استعداد هستی و حتی می‌توانی یک محصول خارق العاده تر خلق کنی. توصیه می کنم به چالش‌های آن دوران از دور نگاه کنی. چه کارهایی را می‌توانستی متفاوت انجام دهی؟ کدام قسمت های آن شغل برایت مهم بود؟ دوست داری در شغل بعدی چه چیزهایی داشته باشی و از چه چیزهایی می خواهی پرهیز کنی؟ سعی کن تا جایی که ممکن است با فاصله و بی طرفانه به آن تجربه نگاه کنی تا بتوانی آن را به شکلی معنادار، آنالیز کنی. می‌توانی از یک منتور یا مشاور کمک بگیری. هرچقدر هم باهوش باشی، همیشه نظرات متفاوتی وجود دارند که می‌توانند به تو اطلاعات دهند. تجربه سابق تو، بخشی از داستان حرفه ای تو خواهد بود؛ داستانی حول محور چیزی که خلق کرده ای که به مرور تکامل می‌یابد. و خواهی دید که افرادی از شنیدنش و راه تو برای حل مشکلات، هیجان زده خواهند شد. آنها هستند که اهمیت دارند، نه رئیس سابقت. آدم ها می‌توانند ایده هایت را بدزدند یا بخرند یا قرض بگیرند اما هیچ کس نمی‌تواند چشم انداز و نحوه اجرای منحصر به‌فرد تو را تقلید کند.