در هیاهوی مدرن تهران، جایی که ثانیه‌ها در میانِ گوشی‌های هوشمند و ساعت‌های دیجیتال گم می‌شوند، هنوز مغازه‌هایی هستند که زمان در آن‌ها به معنای واقعی «زندگی» می‌کند.

در نشست بررسی «شاخص هوش مصنوعی ایران ۱۴۰۴» در اتاق بازرگانی تهران، کارشناسان با تأکید بر ضرورت عبور از گزارش‌نویسی و حرکت به سمت برنامه عملی توسعه هوش مصنوعی، از رشد ۳۳ درصدی فرصت‌های شغلی این حوزه در پاییز ۱۴۰۴ خبر دادند؛ با این حال، سهم مشاغل مرتبط با هوش مصنوعی از بازار کار کشور همچنان بسیار محدود است و ضعف آمادگی مدیریتی و سازمانی، یکی از موانع اصلی بهره‌گیری بنگاه‌های ایرانی از این فناوری عنوان شد.

در حالی که فرصت‌های شغلی مرتبط با هوش مصنوعی در پاییز ۱۴۰۴ نسبت به مدت مشابه سال قبل۳۳ درصد افزایش یافته، سهم این مشاغل از کل آگهی‌های بازار کار ایران همچنان تنها ۰.۰۴۲ درصد است و این آمار در کنار چالش‌هایی همچون ضعف حکمرانی داده، آمادگی ناکافی مدیران و نامشخص‌بودن جایگاه ایران در زنجیره ارزش هوش مصنوعی، ضرورت بازنگری در مسیر توسعه این فناوری را نشان می دهد.

اقتصاد جهان در آغاز شهریور زیر فشار هم‌زمان بحران انرژی، بدهی سنگین و تشدید تنش‌های تجاری قرار گرفته؛ سه عاملی که چشم‌انداز رشد و ثبات بازار‌های جهانی را تهدید می‌کنند.

محققان با مطالعه روی بیش از ۷۷۰۰ کارمند دریافتند دورکاری با سطح رفاه بالاتر و کاهش نرخ ترک شغل همراه است.

تدریس زبان برای بسیاری از افراد فرصتی برای کسب درآمد، رشد مهارت‌های فردی و ساختن یک مسیر شغلی انعطاف‌پذیر است. با این حال، میزان درآمد معلمان زبان در آموزشگاه‌ها برای همه یکسان نیست و عوامل مختلفی روی آن تأثیر می‌گذارند.

سازمان بهزیستی در مواجهه با کودکان بر چهار محور خانواده‌محوری، توانمندسازی، روزانه‌سازی و کوچک‌سازی مراکز تأکید دارد همچنین کنوانسیون حقوق کودک وزارت دادگستری به دنبال مقابله با زباله‌گردی است.

کاهش تمرکز و عمق مطالعه دانش‌آموزان به موضوعی جدی برای خانواده‌ها و معلمان تبدیل شده است به نحوی که والدین از وابستگی فرزندان به گوشی می‌گویند، معلمان ضعف حل مساله و کارشناسان «تغییر سبک شناختی» نسل جدید را گزارش می‌کنند که به گفته آنان با هوش مصنوعی و بمباران اطلاعاتی، ابعاد تازه‌ای یافته است.

کامنت‌های مخاطبان درباره وضعیت دانشگاه‌های ایران، علاوه بر نقد گزینش و محدودیت‌های علمی، بر مسائلی، چون مدرک‌گرایی، رابطه‌گرایی، مهاجرت نخبگان، معیشت استادان و نقش فرهنگ عمومی در شکل‌گیری این وضعیت متمرکز است.

ترکیه طی دو دهه توانسته فرهنگ را به یکی از ابزارهای قدرت نرم و برندسازی ملی خود تبدیل کند؛ موفقیتی که به باور یک فعال حوزه مدیریت فرهنگی، بیش از آنکه حاصل برخورداری از میراث فرهنگی غنی باشد، نتیجه یک «حکمرانی فرهنگی» منسجم است؛ موضوعی که به زعم او و به گواه رویه‌ای که در حوزه دیپلماسی فرهنگی در پیش گرفته‌ایم، هنوز ما را اندر خم یک کوچه نگه داشته است.