تا به حال هر آنچه در مورد فرسودگی شغلی گفته شده، بیشتر در مورد حجم کار زیاد و خستگی ناشی از آن بوده: جلسه‌های بیش از حد، ایمیل‌های بی‌شمار و ساعت‌های طولانی خیره شدن به صفحه‌ لپ‌تاپ. طبیعتا راه‌حل واضح هم این است که امیدوار باشیم تعداد جلسه‌ها کمتر شود و سالی یک بار (یا اگر خوش‌شانس باشیم، دو بار) یک تعطیلات یک‌هفته‌ای نصیبمان شود.

اینکه هوش مصنوعی در کوتاه‌مدت تا میان‌مدت دقیقا چه تاثیری بر نیروی کار خواهد گذاشت، هنوز مشخص نیست. به نظر می‌رسد ابعاد واقعی تعدیل نیروهای ناشی از هوش مصنوعی کمتر از آن چیزی است که فضای رسانه‌ای نشان می‌دهد؛ یعنی سازمان نتیجه همه تحولات و تصمیم‌های خود را به گردن هوش مصنوعی می‌اندازد و نقش آن را بزرگنمایی می‌کند. برآورد گلدمن ساکس نشان می‌دهد هوش مصنوعی طی یک سال گذشته تنها حدود ۱۶ هزار شغل را در آمریکا کاهش داده و حدود ۰.۱ واحد درصد به نرخ بیکاری افزوده است.

در عصر هوش مصنوعی، «عدالت دیجیتال» در محیط کار بیش از هر زمان دیگر اهمیت پیدا کرده است. تضمین دسترسی عادلانه و برابر به آموزش‌های حوزه فناوری، در کمک به رشد نیروی کار - نه به‌عنوان بخش‌هایی پراکنده از یک کل انتزاعی، بلکه به عنوان یک «واحد یکپارچه» - نقشی حیاتی دارد.

«لیندزی» بیش از ۱۰ سال در شرکت «اوراکل» کار کرده بود و شغلش به عنوان استراتژیست را با تمام وجود دوست داشت. برای همین، وقتی یک روز صبح با یک ایمیل فهمید شغل او هم یکی از ۲۱ هزار پستی است که این شرکت تکنولوژی در سال جاری به خاطر سرمایه‌گذاری روی هوش مصنوعی حذف کرده، شوک بزرگی به او وارد شد.

 مدیران و مسوولان استخدام معمولا کارجویانی را که مدام شغل عوض می‌کنند، از لیست گزینه‌ها حذف می‌کنند، چون آنها را افراد غیرقابل اعتمادی می‌دانند که هر لحظه ممکن است شرکت را ترک کنند. اما حالا شواهدی پیدا شده که نشان می‌دهد کارفرمایان با این ذهنیت، ممکن است شانس جذب نیرو‌هایی با یک «ابرقدرت پنهان» را از دست بدهند: توانایی تطبیق‌پذیری سریع.

«فقط این یک کار را هم انجام بدهم، بعد استراحت می‌کنم.» به گزارش خبرآنلاین این جمله برای بسیاری از کسانی که زیاد کار می‌کنند، آشناست؛ یک ایمیل دیگر، یک جلسه دیگر، تمام کردن یک گزارش، پاسخ دادن به چند پیام و بعد استراحت. اما مشکل اینجاست که «بعداً» گاهی هیچ‌وقت نمی‌رسد.

در وضعیت خطیر کنونی، جمهوری اسلامی ایران با یک «دوگانه‌ی راهبردی» مواجه است: از سویی، طیفی از مسئولین فعلی و سابق بر ضرورت صلح شرافتمندانه (به تعبیر دکتر سید محمد خاتمی) تأکید دارند و برخی دیگر، لزوم پایان‌بندی جنگ در موضع قدرت (به تعبیر رئیس‌جمهورآقای دکترپزشکیان) را فریاد می‌زنند.

برای دهه‌ها، اشتغال به‌مثابه اصلی‌ترین مسیر خروج از فقر تلقی می‌شد، اما پدیده‌ای که در ادبیات اقتصادی تحت عنوان «شاغلان فقیر» شناخته می‌شود، این فرضیه بنیادین را به چالش کشیده است.

چیزی غیرمنتظره در بازار کار در حال رخ دادن است. موج جدیدی از جوانان تحصیل‌کرده شروع به ساختن سرنوشت خود کرده‌اند. به عنوان مثال، داده‌هایی از شرکت «کرب» (Kerb)، پشتیبان کسب‌وکارهای خوراک خیابانی لندن نشان می‌دهد که تقریبا یک‌چهارم بنیان‌گذاران این کسب‌وکارها مدرک فوق‌لیسانس دارند. این جوانان به حرفه‌هایی دست زده‌اند که در آن می‌توانند مهارت‌هایشان را رشد دهند، استقلال را تمرین کنند و خودشان باشند.

در شرایطی که تحریم‌های اقتصادی، انتقال فناوری را با اختلال روبه‌رو کرده و نرخ بیکاری جوانان در شهرها به سطحی نگران‌کننده رسیده است، طرحی نوین در محافل دانشگاهی کشور مطرح شده که می‌تواند هم‌زمان دو چالش بزرگ را هدف بگیرد: «مالیات ارزش افزوده مهارت». ایده‌ اصلی آن است که دولت به‌جای دریافت مالیات نقدی از شرکت‌های صنعتی، به آنها اجازه دهد معادل درصدی از ارزش افزوده‌ خود را صرف آموزش فنی و حرفه‌ای جوانان بومی منطقه کنند.