کارآفرینی در نظام سلامت دیگر محدود به ساخت بیمارستان و تخصص‌های بالینی نیست؛ دکتر مهسا صالحی در این یادداشت تبیین می‌کند که چگونه با رویکرد نیازسنجی، فناوری‌های هوشمند، توسعه خدمات سیار و تقویت گردشگری سلامت، می‌توان چالش‌های پیچیده درمانی را به موتور محرک توسعه اقتصادی و اشتغال‌زایی تبدیل کرد.

اصلاح واقعی از حذف شتاب زده کنکور آغاز نمی‌شود؛ از این پرسش آغاز می‌شود که ایران برای ۲۰ یا ۳۰ سال آینده به چه انسان‌هایی نیاز دارد. آیا به پزشکان بیشتری نیاز داریم یا معلمان توانمندتر؟ مهندسان بیشتر یا مدیران کارآمدتر؟ متخصصان فناوری یا دانشمندان علوم پایه؟

منابع انسانی، حلقه مفقوده توسعه در شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی است، این مطلب بخشی از یادداشت «قادر راشدی» کارشناس حوزه منابع انسانی است.

حوزه پزشکی و درمان، برخلاف تصور رایج، فقط میدان پزشکان و تجهیزات پیشرفته نیست؛ بلکه بستری گسترده برای نوآوری، خلق ارزش و کارآفرینی نیز به شمار می‌آید. از بانک‌های اطلاعاتی هوشمند پزشکان و اپلیکیشن‌های سلامت‌محور گرفته تا خدمات سیار درمانی و گردشگری سلامت، همگی نشان می‌دهند که در دل نیازهای روزمره نظام سلامت، فرصت‌هایی بزرگ برای راه‌اندازی کسب‌وکارهای نوآورانه و اشتغال‌زا نهفته است.

رواج خرید طلای خرد از طریق سکو‌های آنلاین، بازار تازه‌ای را شکل داده است؛ بازاری که به مردم اجازه می‌دهد با مبالغ اندک، پول خود را به طلا تبدیل کنند، اما رشد سریع آن می‌تواند چالش‌های تازه‌ای را برای فعالان اقتصادی، نهاد‌های نظارتی و حتی نظام قضایی ایجاد کند.

در حالی که جهان شاهد یکی از تکان‌دهنده‌ترین فجایع انسانی قرن در نوار غزه است، روایت‌های منتشر شده از سوی مقامات رژیم صهیونیستی، فراتر از یک بحران نظامی، حکایت از یک «نسل‌کشی برنامه‌ریزی‌شده» دارد.

یک اقتصاددان با تأکید بر نقش بنگاه‌های کوچک و متوسط گفت: حمایت هدفمند از این کسب‌وکارها، شرط تقویت تاب‌آوری اقتصادی ایران، حفظ رقابت و جلوگیری از گسترش انحصار در دوران بحران است.

​بروز شرایط اضطراری در سطح ملی، اعم از تنش‌های نظامی، آثار اجتناب‌ناپذیری بر چرخه اقتصاد و تولید می‌گذارد. در چنین شرایطی، یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های اجتماعی، وضعیت امنیت شغلی نیروی کار و تعیین تکلیف قراردادهای کارگری است.

کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان از آن دست نهاد‌هایی است که هرگاه به میز نقد کشیده می‌شود، تحلیل‌گران را در دام یکی از دو خطای رایج گرفتار می‌کند: یا با تقلیل آن به یک خاطره شیرین از نسل‌های گذشته، برایش تقدسی نوستالژیک می‌تراشند، یا با نگاهی صرفاً دیوان‌سالارانه، آن را سازمانی فرسوده با شماری کتابخانه خاک‌خورده می‌پندارند.

تغییر مبنای محاسبه مستمری از میانگین دو سال آخر به میانگین ضرایب مزدی، در حالی در قالب «اصلاح» و «عدالت بیمه‌ای» مطرح شده که به گفته سمیه گلپور، فعال کارگری، ریشه ناترازی صندوق در عواملی مانند انباشت بدهی دولت، سوءمدیریت و تعهدات بدون منابع پایدار است و نباید هزینه این ناترازی از حقوق کارگر و بیمه‌شده پرداخت شود.