مردی که مفهوم مردانگی را در دل یک ملت حک کرد

به گزارش بازار کار، به نقل از خبرگزاری فارس، در آستانه روز پدر و روز مرد، چشم دل را که می‌گشاییم، تصویر مردی پیش رویمان است که نه فقط یک فرمانده نظامی بلکه یک «پدر معنوی»، یک «برادر بزرگتر» و تجسم عینی «مردانگی مؤمنانه» بود. شهید حاج قاسم سلیمانی، اسطورهای از جنس خاک و خون و ایمان که زندگی‌اش درسنامه‌ای است برای درک راستین مفهوم «مرد بودن».
مردانگیِ ریشه دار در خاک ایمان
مردانگی حاج قاسم، محصول لحظات رزم نبود. این صفت، در عمق ایمان او ریشه دوانده بود. مردانگی او در سنگرهای سوریه و عراق شکوفا شد، اما بذر آن در مکتب حسین (ع) و در دلدادگی به ولایت کاشته شده بود. او مردی بود که اقتدارش از توکل سرچشمه میگرفت، شجاعتش با تقوا آمیخته بود و صلابتش با اشک‌های شوق نمناک میشد.
مردی که در اوج فرماندهی، در برابر سرباز گمنامش فروتن بود و در میانه خط دشمن، آرامشی ملکوتی داشت. این بود که مردانگی‌اش، گرم و جذاب بود. مردم، «مردانگی» را در او می‌دیدند.
پدریِ بی مرز
حاج قاسم سلیمانی، پدرانگی‌هایش، مرزها را درنوردیده بود. او پدر خانواده‌های شهدا بود. با چشمانی که ریزبین دردهای یتیمان بود و گوش‌هایی که صدای ناله‌های مادران داغ‌دیده را از دورترین نقاط کشور می‌شنید. پیگیر تحصیل فرزندان شهید بود و مشکل‌گشای زندگی آنان.
اما پدر بودن او فقط مختص خانواده شهدا نبود. او پدر سربازان جوان و بسیجیانش بود. در خط مقدم، کنارشان غذا می‌خورد، با شوخی‌های پدرانه روحیه می‌داد و مثل پدری نگران، مراقب جانشان بود. او پدری و حمایت می‌کرد، آموزش می‌داد، گاهی تذکر می‌داد و همیشه پشتوانه‌ای امن بود. این پدریِ فراگیر، یکی از رازهای ماندگاری و محبوبیت بی‌حد او شد.
اشک‌های یک ملت؛ مدرک عینی یک مردانگی پذیرفته شده
سحرگاه آن روز سرد دی ماه، وقتی خبر شهادتش پیچید، گویی ضربه‌ای عاطفی بر پیکره ملتی وارد آمد که او را نه یک شخصیت دور از دسترس که عضوی از خانواده خود می‌دانستند. مردم، بدون سازماندهی، از شهرها و روستاها به خیابان‌ها ریختند. آنچه در آن روزهای وداع دیدیم، یک نمایش سیاسی نبود؛ یک فوران عاطفی جمعی بود.
آن پیرزن گریان، آن کودک دست در دست مادر، آن مرد میانسالی که بغضش را نمی توانست کنترل کند؛ همه و همه گواهی می‌دادند که حاج قاسم توانسته بود به قلب‌های مردم راه یابد. او در نگاه آن‌ها یک «مرد شاخص» بود؛ مردی که حرفش با عملش یکی بود، مردی که برای وطن و ارزش‌هایش جان داد. اشک‌های مردم در حقیقت، اشک بر مردانگیِ از دست‌رفته‌ای بود که آن را در زندگی روزمره کم می‌یافتند و در وجود او تمام و کمال می‌دیدند.
حاج قاسم؛ مرد دیروز، امروز و فردا
در روز مرد، تنها به تقدیر از این اسطوره بسنده نکرده بلکه او را می‌توان به عنوان یک «الگوی کاربردی» و «میراث معنوی» برای جامعه مردانمان معرفی کنیم.
مردانگی به سبک سلیمانی یعنی مسئولیت‌پذیری در قبال خانواده، همسایه، شهر و کشور. یعنی پناه بودن برای ضعیفان. یعنی شجاعت در برابر زورگویان و مهربانی با نیکان.
پدری به سبک سلیمانی یعنی مراقبت از فرزندان خود و احساس مسئولیت نسبت به همه کودکان و نوجوانان جامعه. یعنی تربیت نسلی آگاه، مؤمن و شجاع.
 ایثار به سبک سلیمانی یعنی: زندگی برای هدفی بزرگتر از منافع شخصی و در نهایت، آمادگی برای فدا کردن آنچه دارد در راه آن هدف متعالی.
حاج قاسم سلیمانی، جسمش در خاک آرمید، اما روح مردانگی و پدرانگی‌اش در هوای این سرزمین جاریست. او ثابت کرد مردانگی در استواری ایمان، در گستره مهر و در عمق مسئولیت‌پذیری است.

انتهای پیام