مقاله

در وضعیت خطیر کنونی، جمهوری اسلامی ایران با یک «دوگانه‌ی راهبردی» مواجه است: از سویی، طیفی از مسئولین فعلی و سابق بر ضرورت صلح شرافتمندانه (به تعبیر دکتر سید محمد خاتمی) تأکید دارند و برخی دیگر، لزوم پایان‌بندی جنگ در موضع قدرت (به تعبیر رئیس‌جمهورآقای دکترپزشکیان) را فریاد می‌زنند.

برای دهه‌ها، اشتغال به‌مثابه اصلی‌ترین مسیر خروج از فقر تلقی می‌شد، اما پدیده‌ای که در ادبیات اقتصادی تحت عنوان «شاغلان فقیر» شناخته می‌شود، این فرضیه بنیادین را به چالش کشیده است.

چیزی غیرمنتظره در بازار کار در حال رخ دادن است. موج جدیدی از جوانان تحصیل‌کرده شروع به ساختن سرنوشت خود کرده‌اند. به عنوان مثال، داده‌هایی از شرکت «کرب» (Kerb)، پشتیبان کسب‌وکارهای خوراک خیابانی لندن نشان می‌دهد که تقریبا یک‌چهارم بنیان‌گذاران این کسب‌وکارها مدرک فوق‌لیسانس دارند. این جوانان به حرفه‌هایی دست زده‌اند که در آن می‌توانند مهارت‌هایشان را رشد دهند، استقلال را تمرین کنند و خودشان باشند.

در شرایطی که تحریم‌های اقتصادی، انتقال فناوری را با اختلال روبه‌رو کرده و نرخ بیکاری جوانان در شهرها به سطحی نگران‌کننده رسیده است، طرحی نوین در محافل دانشگاهی کشور مطرح شده که می‌تواند هم‌زمان دو چالش بزرگ را هدف بگیرد: «مالیات ارزش افزوده مهارت». ایده‌ اصلی آن است که دولت به‌جای دریافت مالیات نقدی از شرکت‌های صنعتی، به آنها اجازه دهد معادل درصدی از ارزش افزوده‌ خود را صرف آموزش فنی و حرفه‌ای جوانان بومی منطقه کنند.

محققان در پژوهشی تازه، به سراغ بررسی مؤلفه‌های اصلی تقویت فرهنگ کار و مهارت‌آموزی رفته‌اند؛ موضوعی که می‌تواند در فهم بهتر رابطه میان آموزش‌های مهارتی، آمادگی شغلی، بهره‌وری و نیاز‌های متغیر بازار کار مؤثر باشد.

لیلا عبداله زاده رامهرمزی، پژوهشگر، استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه و کارشناس رسمی دادگستری( بورس و اوراق بهادار ) این مقاله را به بازارکار ارسال نموده است که حاوی مطالب ارزنده ای است. این مقاله را به خوانندگان ارجمند توصیه می کنیم.؛

در نظم ژئوپلیتیکی جدید، کریدور‌ها فراتر از مسیر‌های انتقال کالا، به ابزار‌هایی برای تولید قدرت، بازآرایی امنیت منطقه‌ای و شکل‌دهی به نفوذ سیاسی و اقتصادی تبدیل شده‌اند. غرب آسیا به یکی از کانون‌های اصلی رقابت بر سر این شبکه‌های ارتباطی بدل شده و ایران، به دلیل موقعیت راهبردی خود در پیوند شرق آسیا، آسیای مرکزی، روسیه، خلیج فارس و اروپا، در مرکز این رقابت قرار دارد.

این نوشتار به تحلیل پارادایم جدیدی از خشونت در ساختار‌های قدرت لیبرالیسم معاصر می‌پردازد که از صیانت از انسان به سمت استخراج و حذف او تغییر جهت داده است. با بررسی گذار استراتژیک قدرت سرمایه‌داری (به‌ویژه قدرت هژمونیک غرب و آمریکا)، این پژوهش استدلال می‌کند که ما با یک الگوی تکاملی از خشونت رو‌به‌رو هستیم: گذار از «استخراج ابزاری» به «استخراج اطلاعاتی» و در نهایت رسیدن به مرحله «نابودی وجودی».

دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۳۸ مطالعه‌ای را دربارۀ شادکامی آغاز کرد. این تحقیق تا امروز بی‌وقفه ادامه یافته و اکنون دکتر رابرت والدینگر سرپرست گروه پژوهشگران آن است. دکتر والدینگر می‌گوید سلامتی، پول و آزادی بر شادکامی افراد مؤثرند و اساساً تا وقتی آنها تأمین نشوند کمتر شادکامیم. اما در این میان یک عامل دیگر نیز وجود دارد که کمتر از آن شنیده‌ایم؛ عاملی که نتیجۀ ۸۴ سال تحقیق دانشگاه هاروارد می‌گوید تأثیرش بر شادکامی از سایر عوامل بیشتر است.

بیش از یک‌سوم بیکاران کشور را افرادی تشکیل می‌دهند که دارای مدرک دانشگاهی هستند.

بیشتر شرکت‌ها می‌گویند که برای کارکنانشان اهمیت زیادی قائلند و روی رشد و پیشرفت آنها سرمایه‌گذاری می‌کنند. اما تجربه خیلی از کارکنان چیز دیگری می‌گوید. بر اساس گزارش «قابل مشاهده بودن مهارت‌ها» که سامانه مدیریت یادگیری ابری TalentLMS منتشر کرده، از هر ۱۰نیروی کار، ۴ نفر می‌گویند پیدا کردن یک شغل جدید در خارج از شرکت، برایشان آسان‌تر از پیدا کردن یک موقعیت شغلی جدید در داخل همان شرکت است. این یافته فقط وضعیت بازار کار را نشان نمی‌دهد، بلکه به مساله‌ای بزرگ‌تر اشاره دارد: بسیاری از سازمان‌ها در شناسایی و به‌کارگیری استعدادهایی که همین حالا در اختیار دارند، مشکل دارند.

برخلاف موجی از پیش‌بینی‌های آخرالزمانی درباره نابودی مشاغل به‌دست هوش مصنوعی، تجربه یک دهه اخیر نشان می‌دهد AI نه‌تنها به فروپاشی بازار کار منجر نشده، بلکه در بسیاری از بخش‌ها با افزایش بهره‌وری، تقویت تقاضا برای نیروی انسانی و ایجاد فرصت‌های شغلی تازه همراه بوده است.