پناهگاه معنوی و عاطفی جوانان

به گزارش بازار کار، به نقل از خبرگزاری ایکنا، آیت‌الله سیدابوالحسن مولانا، فرزند آیت‌الله حاج سیدعلی مولانا است که نسب شریفش به امام هفتم، حضرت موسی بن جعفر(ع) می‌‌رسد. در روز چهارشنبه، ۲۷ جمادی‌الاول ۱۳۴۳ ق (مطابق سوم دی‌ماه ۱۳۰۳ ش) در شهر مقدس نجف و در خاندان علم، سیادت و فقاهت چشم به جهان گشود و در سه سالگی به همراه پدرش از نجف به تبریز آمد. «مولانا» نامی ‌‌آشنا برای خطه عالم‌پرور آذربایجان، به‌ویژه اهالی تبریز است. معنویت، ساده‌زیستی، حسن خلق و مردم مداری، در ناصیه این خاندان می‌‌درخشد و یادآور سیره و زندگی اهل بیت(ع) است. آقا سید محمد مولانا و آقا سید علی مولانا، از شاخص‌ترین و برجسته‌ترین چهره‌های این خاندانند که مردم تبریز سال‌ها، برای حل مشکلات شرعی و اجتماعی خود، آنان را ملجأ و پناهگاه معنوی خود می‌‌دانسته‌اند.
سید ابوالحسن مراحل مقدماتی علوم را نزد استادان مسلم آن فراگرفت. کتاب‌های جامع المقدمات، سیوطی، جامی، مغنی‌ اللبیب، مطول، کتاب کبری و حاشیه در منطق را از پدر بزرگوارش آقا سید علی مولانا، حاج شیخ علی‌اکبر نحوی، آقا میرزا محمود انصاری و میرزا ابوالفضل صدیقی سرابی آموخت. سپس برای تکمیل تحصیلات، در ۱۹ سالگی رهسپار حرم اهل بیت(ع)، یعنی شهر قم شد. او طی ۱۴ سال تلاش و کوشش کم‌نظیر و با اقامت در مدارس علمیه دارالشفاء، فیضیه و حجتیه و با استمداد از روح بلند حضرت معصومه(س) مدارج علمی ‌‌حوزوی را طی کرد.
عمده‌ترین تأثیرپذیری آیت‌الله مولانا، از آیت‌الله حجت و آیت‌الله بروجردی بوده است و شالوده اندیشه‌های اصولی و فقهی‌اش، نزد این دو بزرگوار پی‌ریزی شده است. در طول اقامت خود در شهر قم، همواره مورد توجه و تکریم این دو استاد، به‌ویژه آیت‌الله حجت بوده است. آیت‌الله مولانا بعد از تکمیل درس‌های حوزه علمیه قم به نجف هجرت کرد و در آن حوزه از درس‌های آیت‌الله خویی و آیت‌الله شیخ حسین حلی نیز بهره‌مند شد.
آیت‌الله مولانا از همان دوران تحصیل، در کنار آموزش و تعلیم درس‌های حوزوی به تدریس نیز همت ورزید و تشنگان معارف الهی را سیراب می‌‌نمود. شرح لمعه، مکاسب، کفایه الاصول و برخی از مباحث فقه استدلالی، کتاب‌ها و موضوعاتی بودند که وی بارها آن‌ها را تدریس کرده بود. جلسات درسی وی، تا اواخر عمر پربار ایشان ادامه یافت. ایشان همچنین در مساجد، مجالس و محافل متعددی به تبلیغ و نشر معارف اسلام و اهل بیت(ع) می‌‌پرداخت. مسجد «استاد و شاگرد» در خیابان فردوسی تبریز، مهمترین پایگاه او به‌شمار می‌‌رفت. جمع زیادی از تشنگان معرفت و طالبان علوم اهل بیت(ع) و کمالات معنوی، از محضر پرفیض این بزرگ مرد الهی بهره‌مند شده‌اند.
آقا سید ابوالحسن مولانا از عالمان کم‌نظیری بود که در دیار خود منشأ خدمات فراوان اجتماعی شد. او از هر فرصتی برای خدمت‌رسانی به مردم و گسترش فرهنگ دستگیری از محرومان اقتصادی و فرهنگی استقبال می‌‌کرد که تأسیس بنیاد فرهنگی و خیریه نیمه شعبان و احیای مسجد استاد و شاگرد از آن جمله است. همچنین این عالم مخلص، از زمان شروع انقلاب اسلامی ‌‌ایران به رهبری حضرت امام خمینی، همدلی و همراهی خود را با این حرکت اسلامی ‌‌اعلان کرده، در هر فرصتی به تأیید آن پرداخت. صدور اطلاعیه و کشاندن مردم در صحنه‌های دفاع از انقلاب، سخنرانی‌های شورآفرین، شرکت در مراسم یادبود شهدا، بدرقه رزمندگان اسلام و پشتیبانی معنوی از آنان، برخی از اقدامات انقلابی این شخصیت روحانی بود.
آیت‌الله مولانا نه تنها در گفتار، انقلاب اسلامی ‌‌ایران را تأیید کرده و با جان و دل از آرمان‌های آن پاسداری می‌‌کرد، بلکه عملاً نیز فرزند رشید خود را به جبهه فرستاد. آری شهید سیدحسین آل مولانا، فرزند دلبند آیت‌الله مولانا در پنجم فروردین ۱۳۶۱ ش در عملیات فتح‌المبین، در جبهه شوش به درجه رفیع شهادت نایل شد. او از عالمان نادری بود که خود را به ویژگی‌های معنوی و اخلاقی آراسته بود. کسانی که او را از دور یا نزدیک می‌‌شناختند، نمونه بارز یک عالم وارسته می‌‌دانستند. او حقیقتاً راهرو راستین خلق و خوی اجداد طاهرین خویش بود.
این عالم فرزانه، بعد از عمری تلاش و جهاد در راه اعتلای کلمه الله و نشر معارف اهل بیت(ع) و پس از خدمات فراوان به جامعه اسلامی، در روز پنج‌شنبه هفتم خرداد سال ۱۳۸۳ ش. (مطابق هفتم ربیع الثانی ۱۴۲۵ ق) در هشتاد سالگی در شهر تبریز دیده از جهان فروبست. پیکر مطهر آن عارف وارسته، در وادی رحمت، قطعه صدیقین به خاک سپرده شد.
یادآور میشود، یکی از شخصیت‌هایی که قرار است ۱۹ بهمن‌ماه جاری در چهارمین دوره همایش زنده‌نامان تبریز مورد تجلیل قرار گیرد، آیت‌الله سیدابوالحسن مولانا فقیه و مجتهد بزرگ شیعه است. 
برگزیدگان چهارمین همایش زنده‌نامان تبریز از حوزه‌هایی چون دین، ایثار و شهادت، فعالیت‌های اجتماعی و خیریه، کارآفرینی، فرهنگ و هنر، قرآن، علم و اندیشه و مدیریت شهری انتخاب شده‌اند؛ چهره‌هایی که اثرگذاری آن‌ها محدود به یک مقطع یا عنوان نبوده و در زندگی واقعی شهر جریان داشته است.
این چهره‌های شاخص و مفاخر زنده، سرمایه‌های گرانبهای تبریز هستند سرمایه‌هایی که حضورشان نه‌تنها موجب افتخار، بلکه الهام‌بخش نسل‌های آینده است. تجلیل از زنده‌نامان، در حقیقت پاسداشت ریشه‌های فرهنگی، اجتماعی و تاریخی یک شهر به‌شمار می‌آید. احترام گذاشتن به این بزرگان، فرهنگ قدرشناسی را در جامعه نهادینه می‌کند و نشان می‌دهد که موفقیت، تعهد و اثرگذاری اجتماعی دیده می‌شود و ارزش دارد. 
انتهای پیام