کارگر؛ موتور جهش تولید در نگاه رهبر شهید

به گزارش بازارکار | به قلم: سمیه گلپور، فعال حوزه کارگری

۱- عبور از نگاه «ابزاری» به «نگاه ارزشی»

رهبر شهید در آخرین مواضع خود، بنیادی‌ترین تفاوت نگاه اسلام و دنیای مادی به کارگر را ترسیم کردند. در نگاه مادی، کارگر صرفاً «ابزار تولید ثروت» است و به محض کاهش سود، کنار گذاشته می‌شود؛ اما در نگاه اسلام که رهبر فقید مروج آن بود، کارگر دارای «کرامت ذاتی» است، چرا که اسلام برای «عمل» ارزش قائل است. بوسه پیامبر اکرم (ص) بر دستان پینه‌بسته کارگر، نماد همین نگاه است. پس تا زمانی که در دیدگاه مسئولان شورای عالی کار یا سازمان برنامه و بودجه، حقوق کارگر به عنوان «هزینه تولید» (و نه سرمایه‌گذاری ملی) دیده شود، شکاف میان «کرامت کارگر» و «معیشت کارگر» عمیق‌تر خواهد شد. ما به «تغییر پارادایم» در سیاست‌گذاری دستمزد نیاز داریم.

۲- کارگر؛ رکن اصلی «جهش تولید» در جنگ اقتصادی

شعار «جهش تولید» بدون مشارکت مردم ممکن نیست و رکن اصلی این مشارکت، کارگر ماهر و پرانگیزه است. رهبر شهید، کارگر و کارآفرین را دو هم‌سنگرِ خط مقدم در «جنگ اقتصادی» می‌دانستند. حقیقت آن است که پشت هر واردات بی‌رویه کالای مشابه داخلی، یک «امضای طلایی» یا منفعت دلالان نهفته است. ما به عنوان نماینده کارگران از دستگاه‌های نظارتی مطالبه می‌کنیم: چرا با وجود تأکیدات صریح ایشان، هنوز بازار کشور به جولانگاه کالا‌های بنجل خارجی تبدیل شده است و کارخانه‌های داخلی به دلیل ناتوانی در رقابتی نابرابر، دست به تعدیل نیرو می‌زنند؟

۳- تأمین اجتماعی؛ مطالبه‌ای که بر زمین مانده است

رهبر شهید در آخرین بیانات خود، با انتقاد از اجرایی نشدن سیاست‌های کلی تأمین اجتماعی، تذکری جدی دادند. وقتی نیمی از جمعیت کشور را جامعه کارگری و خانواده‌هایشان تشکیل می‌دهند، وضعیت بیمه، درمان و بازنشستگی آنها، مستقیم‌ترین شاخص «عدالت اجتماعی» در جمهوری اسلامی است. بنابراین، امنیت شغلی و برخورداری از بیمه، هدیه نیست، بلکه حق قانونی و شرعی آنان است. تعلل در اجرای سیاست‌های کلی تأمین اجتماعی، صریح‌ترین بی‌توجهی به دغدغه‌های آن رهبر شهید است. وقت آن رسیده است که مجلس و دولت، کارنامه عملکرد خود در اجرای این سیاست‌ها را به صراحت به کارگران ارائه دهند.

۴- مهارت‌افزایی؛ حلقه مفقوده در توسعه ملی

ایشان به درستی «مهارت‌افزایی» را پیش‌شرط پیشرفت کشور دانستند و از سیستم آموزشی (مدارس و دانشگاه‌ها) خواستند تا به سمت آموزش‌های فنی و حرفه‌ای حرکت کنند. جوان امروز ما یا «پشت‌میزنشین» شده یا «بیکار». تا زمانی که مهارت فنی در جامعه به عنوان «شرافت کاری» شناخته نشود و دستگاه‌های متولی، گواهینامه‌های مهارتی را به اشتغال واقعی پیوند نزنند، این چرخه معیوب ادامه خواهد داشت.

عزای واقعی در سوگ رهبر شهید، سیاه‌پوش کردن شهر نیست، بلکه «عمل به منشور معیشتی او» است. مسئولانی که امروز در صف اول تجلیل از آن عزیز ایستاده‌اند، بدانند: اگر «حال کارگر» خوب نشود، «حال اقتصاد کشور» هرگز خوب نخواهد شد. ما جامعه کارگری اجازه نخواهیم داد که دغدغه‌های ایشان در باب «امنیت شغلی»، «عدالت در دستمزد» و «مقابله با مافیای واردات» در آرشیو‌ها خاک بخورد. این منشور، نقشه راه ما برای اصلاح ساختار‌ها و نجات تولید ملی از چنگال دلالان است.

ل.ق