روزنامه‌نگاران در عصر هوش مصنوعی چگونه ماندگار می‌شوند؟

به گزارش بازارکار به نقل از خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، اندرو تاک، سردبیر مجله Monocle، در یادداشتی با عنوان «هوش مصنوعی شاید نوشته‌هایتان را بوتاکس کند، اما چین‌وچروک‌های نویسندگی همان چیزی است که اهمیت دارد» به آینده روزنامه‌نگاری در عصر هوش مصنوعی پرداخته و از نویسندگان خواسته است به جای اتکا به ابزار‌های هوش مصنوعی، به فرایند طبیعی اندیشیدن و نوشتن اعتماد کنند.

او در آغاز این یادداشت به تجربه‌ای شخصی اشاره می‌کند. یکی از نویسندگان باسابقه برای مجله پیشنهادی ارسال کرده بود که به گفته تاک، لحن همیشگی و شخصیت نویسنده در آن دیده نمی‌شد و متن بیش از حد شبیه نوشته‌های تولیدشده با هوش مصنوعی به نظر می‌رسید. بررسی متن با یک ابزار تشخیص هوش مصنوعی نیز نشان داد که بخش قابل توجهی از آن احتمالاً با کمک این فناوری نوشته شده است.

تاک تأکید می‌کند که ابزار‌های تشخیص هوش مصنوعی همیشه دقیق نیستند، اما معتقد است نوشته‌هایی که بیش از اندازه صیقل‌خورده، کلی و فاقد صدای شخصی هستند، به‌تدریج هویت نویسنده را از بین می‌برند.

او سپس از روند نگارش ستون هفتگی خود سخن می‌گوید؛ فرایندی که با ساعت‌ها فکر کردن، جست‌وجوی ایده و گاهی چند فنجان قهوه همراه است. به اعتقاد او، دشوار بودن شکل‌گیری ایده، بخشی جدایی‌ناپذیر از نویسندگی است و نباید برای فرار از این دشواری، به هوش مصنوعی پناه برد.

سردبیر موناکل در ادامه به گفت‌وگویی با یکی از سردبیران شناخته‌شده مطبوعات اشاره می‌کند که از هوش مصنوعی تنها برای نظم دادن به افکار اولیه و یافتن ایده استفاده می‌کند و متن نهایی را خودش می‌نویسد. با این حال، تاک هشدار می‌دهد که همین وابستگی اولیه نیز می‌تواند به مرور زمان توانایی نویسندگان برای ایده‌پردازی مستقل را تضعیف کند.

او همچنین نقش ویراستاران را در تولید آثار باکیفیت یادآور می‌شود و می‌گوید ویرایش حرفه‌ای با آنچه هوش مصنوعی انجام می‌دهد تفاوت اساسی دارد. ویراستار، بدون حذف شخصیت نویسنده، متن را دقیق‌تر و روان‌تر می‌کند، در حالی که هوش مصنوعی اغلب نوشته‌ها را به متونی یکدست و فاقد ویژگی‌های فردی تبدیل می‌کند.

تاک در پایان نتیجه می‌گیرد که هوش مصنوعی الزاماً جای روزنامه‌نگاران خوب را نخواهد گرفت، اما نویسندگان، خبرنگاران و دیگر فعالان حوزه رسانه برای حفظ جایگاه خود باید نشان دهند که هنوز توانایی تولید آثاری را دارند که از تجربه، مشاهده، قضاوت حرفه‌ای و صدای شخصی سرچشمه می‌گیرد؛ ویژگی‌هایی که به باور او، ماشین‌ها هنوز قادر به بازآفرینی آنها نیستند.

او معتقد است آینده روزنامه‌نگاری نه در کنار گذاشتن هوش مصنوعی، بلکه در حفظ ارزش‌هایی نهفته است که این فناوری قادر به تقلید کامل از آنها نیست؛ ارزش‌هایی مانند خلاقیت، اصالت، تجربه زیسته و نگاه انسانی به جهان.