حبس کارآفرینان فقط به خاطر بدهی بانکی توجیه ندارد

به گزارش بازارکار از خبرگزاری تسنیم، محمدرضا سبزعلیپور ریاست مرکز تجارت جهانی ایران و رئیس شورای سیاستگذاری اقتصاد مقاومتی و بخش خصوصی در نشستی تحت عنوان (اقتصاد، امنیت و سرمایه گذاری) طی سخنانی در جمع مدیران، صاحبان صنایع و سرمایه، فعالان اقتصادی و دانشگاهیان گفت: رفع مشکلات و نابسامانی‌های اقتصادی، بهبود معیشت مردم و گسترده‌تر شدن سفره‌های آنان، ارتقاء سطح رفاه ملی و همچنین آرامش ایران و ایرانی همه و همه در گرو امنیت اقتصادی است.

وی افزود: چنانچه امنیت سرمایه گذاری در کشور‌های در حال توسعه و اقتصاد‌های در حال گذار تضمین شده و بستر قانونی لازم فراهم شود، فعالان اقتصادی داخلی بعضاً با همکاری سرمایه گذاران بین المللی میل و رغبت بیشتری برای حضور در اینگونه بازار‌ها را خواهند داشت. این امر به کشور‌های میزبان سرمایه نیز فرصت بهره گیری از مزیت‌های نسبی، رشد اقتصادی، اشتغال زایی و دستیابی به دانش و فناوری روز برای تولید کالا‌های رقابتی در عرصه بین‌المللی را میدهد. بنابر این، تسریع در سرمایه گذاری ها، منافع متقابلی را برای کشور‌های میزبان سرمایه و سرمایه‌گذاران بدنبال خواهد داشت. برهمین اساس از کمبود سرمایه در مباحث اقتصادی بعنوان یکی از مهمترین عوامل توسعه نیافتگی یاد شده است. بعبارت دیگر، رشد و توسعه اقتصادی بدون انباشت سرمایه امکان پذیر نخواهد بود؛ بگونه‌ای که غالب صاحب نظران برجسته دلیل توسعه نیافتگی بسیاری از کشور‌ها را کمبود درآمد و منابع مالی و در نتیجه سرمایه گذاری ناچیز اعلام کرده‌اند.

راجع به این موارد بسیار سخن گفته‌ایم و همه شما عزیزان بیش از من در این خصوص اطلاعات دارید، زیرا همه میدانیم که مشکلات ساختاری و بنیادی که ریشه اقتصادی دارند، شامل کاهش تولید و فروش نفت، کاهش سرمایه گذاری‌های دولتی، تعیین دستوری نرخ سود بانکی، نرخ بالا و بی‌ثبات رشد حجم نقدینگی، کاهش ارزش پول ملی و جهش نرخ ارز و... چندین مورد دیگر میباشد و بحث تحریم‌ها (جنگ اقتصادی) و فشار‌های خارجی و مشکلات حادث شده از این گذر هم کاملاً روشن بود و جای شرح و توضیح ندارد. لکن نحوه تعامل با جهان و همچنین اختلافات سیاسی با کشور‌ها مسئله‌ای حاکمیتی است و از عهده ما خارج بوده و با سخنرانی و جلسه فعالان اقتصادی هم تغییر نمیکند فلذا این موضوع نیز از بحث امروز ما خارج است، اما تنها موردی که برای فعالیت فعالان اقتصادی بسیار مهم است و موضوع مورد نظر اینجانب جهت طرح در این جلسه میباشد موانع و مشکلاتی است که ریشه در موضوعات سیاسی و اختلافات جناحی و شخصی دارد.

رئیس شورای سیاستگذاری اقتصاد مقاومتی و بخش خصوصی تأکید نمود: کشور ما ایران، برای غلبه بر مشکلات و رشد و توسعه اقتصادی نیازمند فضای آرام سیاسی و امنیت اقتصادی میباشد، زیرا چنانچه همه ابزار‌های رشد و حتی منابع عظیم مالی در اختیارمان باشد، اما فضای سیاسی کشور ملتهب باشد مطمئنا هیچگونه حرکت مثبتی رخ نخواهد داد ولیکن اگر فضای سیاسی آرام باشد قطعاً سایر ابزار‌های رشد و توسعه اقتصادی نیز مهیا خواهد شد. اینکه هر کس منافع شخصی و جناحی خود را بر منافع کشور و مردم ترجیح دهد، اصلا کار پسندیده و معقولی نیست و بنوعی خیانت محسوب میشود، زیرا در این صورت سنگ روی سنگ بند نمیشود؟! اینکه جمعی برای سهم خواهی بیشتر با گروهی دیگر درگیر شوند و برای منافع شخصی خودشان، چوب لای چرخ همدیگر بگذارند عاقبتی جزء ضربه زدن به نظام و نابود کردن پایه‌های اقتصاد ایران چیز دیگری به ارمغان نخواهد آورد.

وی تصریح نمود: سرمایه و سرمایه گذار همانند آهوانی هستند که بدنبال فضای امن و آرام میگردند و کوچکترین نا امنی، آنها را فراری میدهد از همین رو فعالیت اقتصادی نیازمند امنیت اقتصادی و فضای آرام سیاسی میباشد و در این صورت موفقیت‌های اقتصادی نمایان خواهد شد، اما اگر مدام شاهد درگیری‌های سیاسی و شخصی باشیم و هر روز گروهی خود را دلسوز و گروه دیگری نگران کشور، جمعی خود را مدعی مردم؛ و اخیرا هم برخی خود را دلواپس و آن دیگری نیز دلاور میهن و ملت بدانند فقط کشور را دچار حرج و مرج میکنند و مشکلی بر مشکلات موجود می‌افزایند ولا غیر. لکن اینجانب نیز از همین تریبون اعلام میکنم که همه فعالان اقتصادی ایران هم دلواپس هستند، اما دلواپس و نگران آرامش و امنیت اقتصادی خود و کشورشان، نه چیز دیگری، زیرا بدون آرامش سیاسی و امنیت اقتصادی، صنعت و تجارت و سایر بخش‌های اقتصادی کشور مرده‌ای بیش نخواهند بود و جانی برای حرکت نخواهند داشت. دقیقا میدانم تنها خواهشی که همه فعالان اقتصادی ایران از دولت، سران قوای مقننه و قضائیه و جناح‌های سیاسی دارند این است که منافع ملی را بر منافع شخصی و جناحی ارجح بدانند و با دلسوزی و همکاری با هم، قدم‌های مثبتی را در جهت ساختن ایرانی امن و آرام بردارند تا موفقیت‌های اقتصادی نیز بیش از پیش محقق و نمایان شود.

سبزعلیپور در ادامه گفت: دلیل اینکه امروز در سخنانم بدون مقدمه به بحث امنیت اقتصادی پرداختم این بود که مدتی است در جریان زندانی بودن تعدادی از کارآفرینان و فعالان اقتصادی هستم و اخیراً هم نامه‌ای به دستم رسیده از یک کارآفرین محبوس در زندان که در پی احقاق حق میباشد و از زمانیکه نامه این بنده خدا را خواندم و متوجه شدم که چند سالیست در زندان است، بسیار ناراحت و متأسف شدم. ناراحتی و تأسف من، نه فقط بخاطر حال و روز آن بنده خدا، بلکه بخاطر حال و احوال و اوضاع همه فعالان اقتصادی با آبرو، به حال اقتصاد ایران و درکل به حال امروزمان بود که چرا به چنین روزی رسیده‌ایم که بزرگان صنعت و اقتصاد کشورمان را باید در زندان‌ها جست‌و‌جو و پیدا کنیم؟! چرا کشوری با این قدمت تاریخی و با این همه ثروت خدادادی باید در مشکلات و نابسامانی‌های اقتصادی غرق شود؟ چرا آدم‌های با آبرو، با شخصیت، کارآفرینان نمونه و کشورمان را باید فقط و فقط بجرم بدهی بانکی زندانی کنیم و آیا با حبس کارآفرین مشکل پرداخت بدهی اش حل می‌شود؟

وی در ادامه اضافه کرد: آلمان و ژاپن و آمریکا و چین و. سایر کشور‌های قدرتمند جهان بر روی پر و بال‌های بلند فعالان اقتصادی خودشان به اوج قدرت صنعت، تجارت و سرمایه جهان رسیده و بازار‌های جهان را تسخیر کرده‌اند. آیا وقتیکه چند سال پیش شرکت‌های بزرگ خودروسازی آمریکا همچون (فورد و جنرال موتورز و کرایسلر) دچار بحران شدند و تا مرز ورشکستگی هم پیش رفتند، مدیران آن شرکت‌ها بازداشت و محبوس شدند؟ نه خیر، نه تنها حبس نشدند بلکه دولت آمریکا به آنها کمک مالی کرد تا از بحران خارج شوند که با همین حمایت‌ها و حسن مدیریتی که داشتند مجدداً پر و بال درآورده و امروز به یکی از بزرگترین صادرکنندگان خودرو در جهان مبدل شده‌اند. آیا اگر مدیران آن شرکت‌ها را محبوس کرده بودند امروز دوباره آن شرکت‌ها میتوانستند به بزرگترین صادرکنندگان خودروی جهان تبدیل و بازار‌های کشور‌های سراسر دنیا را تسخیر کنند؟ هرگز چنین اتفاقی نمی‌افتاد و این شرکت‌ها نیست و نابود میشدند.

علیپور افزود:، اما در ایران و در کشور عزیز خودمان، برخی مسئولین ذیربط اهمیتی به مشکلات فعالان اقتصادی نمیدهند و بجای اینکه دست کارآفرین زمین خورده را بگیرند و آنان را از زمین بلند کنند، تا کارآفرینی دچار بحران میشود بجای کمک به او، متأسفانه سریع برای اموال او نقشه میکشیم که اگر او را حبس و تحت فشار بگذاریم میتوانیم اموال و دارائی هایش را تصاحب کنیم. در حالی که باید منافع ملی را در نظر داشته باشیم و زمین خورده‌ها را از زمین بلندشان کنیم تا اقتصاد ایران از زمین بلند شود.

وی افزود: اقتصاد مریض ایران را همین کارآفرینان و فعالان اقتصادی باید درمان کنند آنان میتوانند در ایران سرمایه گذاری‌های کلان کرده و مسیر سرمایه گذاری خارجی را در کشورمان هموار نمایند. آنان میتوانند چرخ تولید و صادرات ایران را با سرعت بالا به گر دش دربیاورند، هر یک از کارآفرینان میتوانند هزاران شغل مستقیم و صد‌ها هزار شغل غیر مستقیم ایجاد کرده و نه تنها صد‌ها هزار سفره پهن کنند بلکه با ایجاد اشتغال باری از روی دوش دولت برداشته و از وقوع معضلات اجتماعی جلوگیری نمایند. هر یک از کارآفرینان و فعالان اقتصادی بزرگ ایران؛ هویتها، شناسنامه ها، برند‌های گرانقیمت کشورمان و نهایتاً فرماندهان اقتصادی ایران هستند، آیا عقل حکم میکند که ما هویتها، شناسنامه ها، برند‌ها و فرماندهان اقتصادی کشورمان را با دست خودمان نابود و ایران عزیزمان را بی هویت و غرق در مشکلات اقتصادی کنیم؟

وی در ادامه اظهار داشت: غالب کارخانجات و مجموعه‌های بزرگ اقتصادی و برند‌های برتر امروز ایران که ما به وجود تک تک آنها افتخار میکنیم حاصل ایده‌های بزرگ، زحمات و دسترنج فعالان اقتصادی قدیم ایران میباشد که اگر آنان چنین همت بزرگی نداشتند ما امروز ایران خودرو‌ها و سایپاها، گروه صنعتی بهشهرها، مینوها، ذوب آهن‌ها و فولاد سازی‌های بزرگ، داروسازی‌های مشهور، صنایع غذایی و نفتی و پتروشیمی، کارخانجات سیمان شناخته شده و نام آشنا را نداشتیم.

هر چند که بسیاری از این برند‌های بزرگ و آبرو و اعتبار صنعت و اقتصاد ایران با سوء مدیریتها، نابود و یا کمرشان را شکست از جمله: گرو‌های کفش وین، بلا و ملی، کاشی ایرانا، ارج، آزمایش، مبلیران، اتمسفر، چیت سازی، ماشین سازی تبریز، هپکو، فروشگاه‌های زنجیره‌ای قدس (کوروش) و صد‌ها مجموعه دیگر اقتصادی.

حال سوال مهم این است که اگر فعالان و کارآفرینان بزرگ اقتصادی، این مجموعه‌ها را ایجاد نکرده بودند، ما امروز چه داشتیم و به چه برند‌هایی میخواستیم افتخار کنیم؟ و درگیر چه مشکلات بزرگ اقتصادی میبودیم؟

علیپور تصریح نمود: باید به آقای پزشکیان عرض کنم: جناب آقای رئیس جمهور عزیز، فعالان اقتصادی ایران با انتخاب شما بدنبال امنیت اقتصادی بودند. امروز ﺳﺮﺯﻣﯿن ﻤﺎﻥ ایران محتاج و ﺗﺸنۀ درک و ﻓﻬﻢ و دوستی و مودت و برادری میباشد. اگر میخواهید مشکلات اقتصادی کشورمان سریعاً حل و فصل شود، ابتدا مشکل فعالان اقتصادی بحران زده را حل کنید.

علیپور در دفاع از کارآفرینان و فعالان اقتصادی از رؤسای قوای سه گانه بویژه آقایان پزشکیان و محسنی اژه‌ای درخواست کرد: جهت رفع مشکلات اقتصادی و بهبود اوضاع زندگی و معیشت مردم، از زندانی کردن فعالان اقتصادی آنهم فقط به خاطر بدهکاری بانکی پرهیز کنیم و البته باید دزدان و غارتگران بیت المال را مجازات نمائیم. زندان جای بزهکاران، دزدان و غارتگران بیت المال میباشد. مردم عزیزمان منتظرند تا این لباس‌ها را بر تن غارتگران بیت المال ببینند نه اینکه برخی از آنان ذخایر نظام معرفی شوند و خودشان هم علناً و بدون هیچ ترس و خجالتی، در برابر ملت ایران بگویند که نه تنها اموال بیت المال را غارت نکرده‌اند بلکه سهم شان را از انقلاب برداشته‌اند؟!

درکل اگر میخواهیم ایرانی آباد و اقتصادی مقاوم داشته باشیم باید بدون مماشات و بی رو دربایستی با فساد علی الخصوص فساد سازمان یافته مبارزه کنیم و در این مسیر فرقی بین دوست و غیر دوست، فامیل و غریبه قائل نشویم. به فکر ایرانی آباد، اقتصادی قدرتمند و رفاه مردم باشیم و بجای رونمایی از ریخت و پاش‌های میلیاردی غارتگران، از سفره‌های بلند مردم رونمایی کنیم.

رئیس مرکز تجارت جهانی ایران در خاتمه اظهار داشت: از دولت محترم درخواست میکنم تا با همکاری رؤسای سایر قوا ضمن اصلاح برخی قوانین بازدارنده و سیستم فاسد، زمینه‌ای را بوجود آورند تا بخش خصوصی واقعی به جایگاه واقعی خود بازگشته و فعالان اقتصادی خرد در کنار سرمایه داران کلان و میلیاردر‌های بزرگ، بدون رعب و وحشت و مخفی کاری با تمام توان به فعالیت‌های صنعتی و اقتصادی خود ادامه داده و موجب سربلندی کشور و ملت عزیز و بر افراشته شدن پرچم ایران اسلامی در سراسر جهان شوند که قطعاً موفقیت برنامه‌های اقتصادی دولت نیز در گرو حمایت و همکاری همین بخش خصوصی میباشد.

کاری کنیم که مردم و فعالان اقتصادی قلباً دولت و مسئولین نظام را دوست داشته باشند والا از ترس به ما احترام گذاشتن که هنر نیست. در پایان باز هم از رؤسای محترم سه قوه علی الخصوص جناب آقای پزشکیان و محسنی اژه‌ای خواهش میکنم ترتیبی اتخاذ فرمایند تا هرچه سریعتر فعالان و کارآفرینان اقتصادی بحران زده که فقط به خاطر بدهی بانکی در حبس هستند، مورد حمایت دولت قرار گرفته تا با فعالیت خود، هم چرخ صنعت کشور را به گردش درآورند و ده‌ها هزار شغل ایجاد کنند و سایه رکود را از سر اقتصاد ایران دور نمایند و رفته رفته دین و بدهی خود را نیز به بانک‌ها و طلبکاران خویش ادا کنند، هر چند که برخی از این فعالان اقتصادی و صاحبان صنایع و پیمانکاران عزیز، بدهی‌های خود را هم پرداخت کردند و شاید الان طلبکار هم باشند.