محسن خلیلی عراقی؛ مردی که عمرش را صرف ساختن ایران کرد

محسن خلیلی عراقی (درگذشته پانزدهم مهرماه 1405) از آن مردانی بود که معنای واقعی صنعت را در عمل نشان داد. او به‌خوبی می‌دانست که ساختن یک بنگاه صنعتی، تنها به راه‌اندازی کارخانه و تولید محصول خلاصه نمی‌شود؛ بلکه به سال‌ها تلاش، سرمایه‌گذاری، خطرپذیری، اعتماد به توان ایرانی و ایستادگی در برابر دشواری‌ها نیاز دارد.

او در روزگاری قدم در مسیر صنعت گذاشت که بسیاری از زیرساخت‌ها و بازار‌های امروز هنوز شکل نگرفته بودند. فعالیت در صنعت گاز مایع، توسعه شبکه توزیع، فراهم‌کردن تجهیزات و گسترش مصرف، تنها بخشی از مسیری بود که باید با اراده، ابتکار و پشتکار پیموده می‌شد. او در شکل‌گیری صنعتی نقش داشت که آثار آن به زندگی روزمره مردم راه یافت.

اما ارزش مردان صنعت را فقط با کارخانه‌هایی که ساخته‌اند یا محصولاتی که تولید کرده‌اند، نمی‌توان سنجید. بخشی از بزرگی آنان در روز‌های دشوار آشکار می‌شود؛ زمانی که بحران‌های اقتصادی، تغییر سیاست‌ها و نااطمینانی‌ها، ادامه فعالیت را به آزمونی سخت تبدیل می‌کنند. محسن خلیلی نیز در طول زندگی حرفه‌ای خود با چنین دشواری‌هایی روبه‌رو شد؛ از فراز و نشیب‌های مالکیت و پیگیری‌های حقوقی طولانی گرفته تا چالش‌های حفظ تولید و تأمین نیاز‌های کشور در دوران جنگ.

با این همه، آنچه از چنین مردانی به یادگار می‌ماند، تنها سرگذشت یک بنگاه اقتصادی نیست؛ بلکه داستان ایستادگی بخش خصوصی، اهمیت تولید و تلاش برای حفظ سرمایه‌ای است که با سال‌ها تجربه، دانش و کار و اشتغال شکل گرفته است.

محسن خلیلی‌عراقی را باید فراتر از بنیان‌گذار یک مجموعه صنعتی به یاد آورد؛ او نمادی از نسلی بود که باور داشت ایران را باید ساخت، برای پیشرفت آن سرمایه‌گذاری کرد و در سخت‌ترین روز‌ها نیز چراغ تولید را روشن نگه داشت.

درگذشت او فرصتی است برای اندیشیدن دوباره به جایگاه صنعتگران در تاریخ توسعه ایران؛ به مردانی که با وجود دشواری‌ها، عمر خود را صرف ایجاد ظرفیت‌های تولیدی، گسترش اشتغال و پرورش امید به آینده کردند. کشور‌ها تنها با برخورداری از منابع طبیعی پیشرفت نمی‌کنند؛ این اندیشه، دانش، سرمایه‌گذاری و اراده انسان‌هاست که منابع را به ثروت، کار را به تولید و آرزو را به پیشرفت تبدیل می‌کند.

امروز با رفتن محسن خلیلی، یکی از چهره‌های ماندگار صنعت خصوصی ایران را بدرقه می‌کنیم؛ مردی که میراثش را باید در مسیر پیموده‌شده، تجربه‌های به‌جامانده و اهمیت تداوم راه سازندگی جست‌و‌جو کرد.

مردان صنعت می‌روند، اما آنچه ساخته‌اند، راهی که گشوده‌اند و باوری که در دل نسل‌های بعد کاشته‌اند، می‌تواند ماندگار بماند.

یادداشت: امیر علی بینام