ضرورت توجه به مقدمات تاسیس دانشکده داروسازی

به گزارش بازارکار به نقل از مهر، اخیرا در یکی از برنامه‌های تلویزیونی کشیک سلامت، مهدی زندیه وکیلی استاندار استان مرکزی، عنوان داشت که وزیر بهداشت با تاسیس دانشکده داروسازی در استان مرکزی موافقت کرده است. در حالی که غلامرضا اصغری دبیر شورای داروسازی و تخصصی وزارت بهداشت، این ادعا را رد کرد.

در همین ارتباط، هادی احمدی، سخنگوی انجمن داروسازان ایران، در گفت‌و‌گو با خبرنگار مهر گفت: آیا می‌دانید تعداد دانشگاه‌های ما از تعداد دانشگاه‌های بسیاری از کشور‌های اروپایی بیشتر است. این پرسش، پیش از آنکه مایه افتخار یا نگرانی باشد، نیازمند بررسی دقیق است؛ زیرا مقایسه تعداد دانشگاه‌ها بدون توجه به جمعیت، تعریف مؤسسه دانشگاهی و شیوه شمارش واحد‌ها و شعب، می‌تواند گمراه کننده باشد. با این‌حال، پرسش مهم‌تری در پس آن قرار دارد؛ گسترش دانشگاه‌ها تا چه اندازه به ارتقای دانش، مهارت و توان حل مسائل کشور کمک کرده است.

وی افزود: گسترش آموزش عالی می‌تواند فرصتی ارزشمند برای جامعه باشد. فراهم شدن امکان تحصیل برای جوانان مناطق مختلف، کاهش فاصله جغرافیایی با مراکز علمی و تربیت نیروی متخصص، اهدافی مهم و قابل دفاع هستند. اما تحقق این اهداف، تنها با تأسیس دانشگاه و افزایش ظرفیت پذیرش دانشجو ممکن نمی‌شود. دانشگاه به استاد توانمند، امکانات آموزشی، زیرساخت پژوهشی و برنامه درسی متناسب با نیاز جامعه نیاز دارد.

احمدی ادامه داد: اگر افزایش ظرفیت از تأمین امکانات مورد نیاز جلو بیافتد، خطر اُفت کیفیت جدی می‌شود. در چنین شرایطی، ممکن است دانشجو سال‌ها تحصیل کند و مدرک بگیرد، اما برای ورود به محیط کار، پژوهش مستقل یا حل یک مسئله واقعی، آمادگی کافی نداشته باشد. هزینه این فاصله را هم دانش‌آموخته و خانواده او می‌پردازند و هم جامعه‌ای که انتظار دارد سرمایه‌گذاری در آموزش به بهبود زندگی مردم منجر شود.

سخنگوی انجمن داروسازان ایران تاکید کرد: از سوی دیگر، تعداد دانشگاه‌ها به تنهایی معیار مناسبی برای مقایسه کشور‌ها نیست. یک دانشگاه بزرگ ممکن است چندین پردیس و مرکز پژوهشی داشته باشد؛ در کشوری دیگر، مؤسسات کوچک‌تر به‌صورت مستقل فعالیت کنند. برای قضاوت منصفانه باید شاخص‌هایی مانند کیفیت آموزش، دسترسی عادلانه، توان پژوهشی، وضعیت اشتغال دانش‌آموختگان و اثرگذاری دانشگاه بر جامعه را نیز در نظر گرفت.

احمدی گفت: مسئله اساسی، ارتباط دانشگاه با نیاز‌های واقعی کشور است. پیش از ایجاد هر رشته یا افزایش ظرفیت آن باید پرسید به چه تخصصی نیاز داریم، آیا امکانات تربیت این نیرو فراهم است، دانش‌آموختگان چه مسیری برای فعالیت حرفه‌ای خواهند داشت. پاسخ به این پرسش‌ها باید بر پایه اطلاعات معتبر و آینده‌نگری باشد.

وی افزود: در حوزه‌های مرتبط با سلامت، این مسئولیت حساس‌تر است. آموزش پزشکی، داروسازی و دیگر رشته‌های حوزه سلامت به امکانات عملی، محیط آموزشی مناسب و نظارت مستمر نیاز دارد. افزایش پذیرش زمانی ارزشمند است که کیفیت تربیت نیروی انسانی و توان ارائه خدمات ایمن و مؤثر نیز حفظ شود.

احمدی ادامه داد: اصلاح مسیر آموزش عالی نیز نباید به معنای محروم‌کردن مناطق کمتر برخوردار از فرصت تحصیل باشد. ارزیابی مراکز، تقویت دانشگاه‌های منطقه‌ای، همکاری میان مؤسسات و ساماندهی ظرفیت‌ها باید با توجه هم‌زمان به کیفیت و عدالت آموزشی انجام شود.

سخنگوی انجمن داروسازان ایران در پایان اظهار داشت: افتخار علمی یک کشور را نمی‌توان تنها با شمار دانشگاه‌ها سنجید. دانشگاه زمانی به سرمایه ملی تبدیل می‌شود که دانشجوی توانمند تربیت کند، پژوهش معتبر ارائه دهد و در پاسخ به مسائل مردم نقش داشته باشد. پرسش اصلی این نیست که چند دانشگاه داریم؛ بلکه این است که دانشگاه‌های ما چه اندازه به آینده کشور کمک می‌کنند.