از یک تصمیم خانوادگی تا آغاز تولید کفش

به گزارش بازارکار به نقل از خبرگزاری زنان نیوز از تهران بزرگ خانم رضاییان و همسرش سال‌هاست در حرفه کفاشی فعالیت می‌کنند؛ مسیری که از کارگری همسرش در بازار آغاز شد و با امید به ساختن آینده‌ای بهتر برای خانواده، به راه‌اندازی کارگاه تولید کفش زنانه انجامید.
اما مشکلات اقتصادی، همه‌گیری کرونا، از دست دادن کارگاه و سرقت تمام تجهیزات، بار‌ها آنها را به نقطه صفر بازگرداند. با این حال، این زوج کارآفرین با تکیه بر صبر، توکل و تلاش مشترک، بار دیگر کار خود را از سر گرفتند و امروز در خانه به تولید و سفارش‌دوزی کفش ادامه می‌دهند.
وی درباره چگونگی ورود به حرفه کفاشی می‌گوید: همسرم از ۱۲ سالگی در باغ سپهسالار کارگری می‌کرد و از همان دوران با فوت‌وفن کفاشی آشنا شده بود. پس از ازدواج نیز همچنان به‌صورت روزمزدی و هفتگی برای دیگران کار می‌کرد. با وجود زحمات فراوان، درآمدش پاسخگوی هزینه‌های زندگی نبود و بخش اصلی سود حاصل از کار به صاحب‌کار می‌رسید. وی ادامه می‌دهد: سال‌ها با سختی زندگی را گذراندیم. مستأجر بودیم و درآمد کارگری کفاف هزینه‌ها را نمی‌داد.
همین شرایط باعث شد به فکر راه‌اندازی کسب‌وکاری مستقل بیفتم تا بتوانیم آینده بهتری برای فرزندانمان بسازیم. این بانوی کارآفرین می‌افزاید: اواخر سال ۱۳۹۵ تصمیم گرفتم در کنار همسرم کار کنم و کفاشی را از او یاد بگیرم. همسرم از صفر تا صد کار، از الگو درآوردن و آماده‌سازی قطعات تا زیره‌زنی و تولید کفش را بلد بود. ابتدا به دلیل نداشتن سرمایه کافی با این تصمیم موافق نبود، اما من معتقد بودم که باید با توکل به خدا شروع کنیم و قدم اول را برداریم.

به گفته رضاییان، آنها سرانجام مغازه کوچکی در خیابان صفری اجاره کردند و با سرمایه‌ای محدود، حدود ۱۰ میلیون تومان برای ودیعه، فعالیت خود را آغاز کردند.
همسرش چرم، قالب و زیره تهیه می‌کرد و او نیز به‌تدریج در انجام مراحل مختلف تولید به همکاری با وی پرداخت. بازگشت‌های مکرر به نقطه صفر این بانوی تولیدکننده با اشاره به دشواری‌های سال‌های ابتدایی فعالیت خود می‌گوید: در سال‌های ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸، افزایش قیمت ارز، چرم، زیره و چسب و همچنین بالا رفتن اجاره مغازه، فشار زیادی به ما وارد کرد. با شیوع کرونا نیز شرایط دشوارتر شد. توان خرید مواد اولیه مناسب و مطابق با مدل‌های روز بازار را نداشتیم و در نهایت مجبور شدیم مغازه را تحویل دهیم.
وی ادامه می‌دهد: وقتی دیگر امکان ادامه فعالیت در مغازه را نداشتیم، همسرم تصمیم گرفت دوباره کارگری کند، اما من نمی‌خواستم به همین سادگی از هدفمان دست بکشیم. به او گفتم حالا که برای خانه اجاره می‌دهیم، می‌توانیم یکی از اتاق‌ها را به کارگاه تبدیل کنیم. این‌گونه بود که در سال‌های ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹ دوباره از داخل خانه کار را آغاز کردیم. به گفته رضاییان، فعالیت در فضای مسکونی نیز با مشکلاتی همراه بود؛ بوی چسب و مواد مورد استفاده در کفاشی موجب اعتراض همسایه‌ها می‌شد. به همین دلیل، در سال ۱۴۰۰ یک فضای کوچک زیرپله‌ای اجاره کردند و حدود دو سال در آنجا به تولید کفش، سفارش‌دوزی و تعمیرات پرداختند.
آنها علاوه بر سفارش‌های مشتریان، به‌صورت هفتگی حدود ۱۰ تا ۱۲ جفت کفش نیز برای عرضه در بازار تولید می‌کردند.

اما این پایان مشکلات نبود. رضاییان از یکی از تلخ‌ترین اتفاقات زندگی کاری خود چنین یاد می‌کند: در سال ۱۴۰۲، تعداد زیادی کفش زنانه و مردانه، از جمله بوت‌های آماده‌شده برای فصل زمستان، در محل کارمان نگهداری می‌شد تا به بازار تحویل دهیم.
یک شب کارگاه مورد سرقت قرار گرفت و تقریباً تمام وسایل و کفش‌هایمان را از دست دادیم. این اتفاق ضربه روحی و مالی بزرگی برای ما بود و همسرم دوباره ناچار شد برای مدتی به کارگری برگردد. وی می‌افزاید: با وجود ناامیدی و فشار‌های فراوان، دلم می‌خواست دوباره کنار همسرم کار کنم
در سال ۱۴۰۳ فرصتی فراهم شد تا در محلی متعلق به شهرداری فعالیت کنیم، اما پس از مدتی اعلام شد که امکان ادامه اجاره کارگاه وجود ندارد و باید محل را تخلیه کنیم. در نهایت، از سال ۱۴۰۴ بار دیگر تولید را در خانه از سر گرفتیم. رضایت یک مشتری؛ انگیزه‌ای برای ادامه مسیر رضاییان با اشاره به خاطره‌ای شیرین از سال‌های فعالیت خود می‌گوید: یکی از خاطراتی که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم، مربوط به خانمی است که در سال‌های ۱۳۹۵ یا ۱۳۹۶ برایش کفش دوخته بودیم.
او از راحتی و کیفیت کفش بسیار راضی بود و پس از گذشت حدود پنج یا شش سال، دوباره ما را پیدا کرد تا چند جفت کفش دیگر برایش بدوزیم. وی ادامه می‌دهد: آن مشتری می‌گفت کفشی که برایش دوخته بودیم، هنگام استفاده پاهایش را اذیت نکرده و مدت‌ها به دنبال ما بوده است. وقتی دوباره به ما مراجعه کرد، احساس افتخار و خوشحالی زیادی داشتم؛ چون متوجه شدم حاصل زحمتمان توانسته رضایت یک مشتری را در طول چند سال حفظ کند.

این بانوی کارآفرین، لذت اصلی کار خود را در آماده‌شدن کفش و استفاده مردم از محصولی می‌داند که با تلاش او و همسرش ساخته شده است و می‌گوید: وقتی کفش روی قالب شکل می‌گیرد و آماده می‌شود، با خودم می‌گویم خدا را شکر که کسی این کفش را می‌پوشد، با آن راه می‌رود و شاید دعای خیری هم پشت سر ما باشد.
همین حس برایم بسیار ارزشمند است. رؤیای ایجاد اشتغال برای زنان و مردان وی با اشاره به علاقه خود به این حرفه، با وجود دشواری‌های آن، اظهار می‌کند: کار کفاشی به دلیل استفاده از چسب و مواد دیگر سختی‌های خودش را دارد، اما من این کار را دوست دارم؛ به‌ویژه وقتی نتیجه تلاشمان را می‌بینم. خوشحالم که این حرفه را از همسرم یاد گرفته‌ام و امروز می‌توانم در کنار او برای تأمین زندگی تلاش کنم.
رضاییان یکی از آرزو‌های خود را گسترش فعالیت و ایجاد فرصت اشتغال برای دیگران عنوان می‌کند و می‌گوید: اگر سرمایه و پشتوانه مالی مناسبی داشته باشم، دوست دارم دستگاه‌های بیشتری تهیه کنم و چندین نیروی کار را آموزش دهم یا به کار بگیرم تا زنان و مردانی که برای تأمین معاش زندگی با مشکل روبه‌رو هستند، بتوانند از این طریق درآمد کسب کنند. او با اشاره به ادامه تولید در خانه می‌افزاید: در حال حاضر سرمایه لازم برای پرداخت ودیعه و اجاره یک مغازه را نداریم؛ به همین دلیل، همسرم بخش اصلی دوخت را انجام می‌دهد و من نیز کار‌های تکمیلی و مراحل دیگر را بر عهده می‌گیرم. همچنان سفارش می‌پذیریم و تلاش می‌کنیم فعالیت خود را حفظ کنیم.

توصیه به زنانی که از شروع می‌ترسند این بانوی کارآفرین در پایان با تأکید بر اهمیت استقلال اقتصادی زنان می‌گوید: به زنان سرزمینم، به‌ویژه کسانی که هم‌سن‌وسال من هستند و با مشکلات زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، توصیه می‌کنم برای خودشان کاری در نظر بگیرند و از شروع‌کردن نترسند.
لازم نیست حتماً سرمایه زیادی داشته باشند؛ می‌توانند با امکانات محدود آغاز کنند و به‌تدریج، با پیشرفت کار، سرمایه خود را افزایش دهند.
وی ادامه می‌دهد: زنان می‌توانند در کنار همسرانشان فعالیت کنند و با تلاش مشترک، زندگی بهتری برای خود و فرزندانشان بسازند. البته من هم هنوز مشکلاتی دارم، اما توکلم به خداست و خوشحالم که همسرم در کنارم است و هر دو برای ادامه زندگی تلاش می‌کنیم. رضاییان در پایان با اشاره به اهمیت حمایت از تولید داخلی خاطرنشان می‌کند: امیدوارم با تلاش و همت بتوانیم کارمان را رونق دهیم، سفارش‌های بیشتری بگیریم و به تولیدکنندگانی سربلند تبدیل شویم. آرزو دارم روزی برسد که علاوه بر توسعه کار خودمان، بتوانیم برای دیگران هم اشتغال ایجاد کنیم و سهمی در رونق تولید ملی داشته باشیم.