تازه ها
روایت کارگران آرادکوه از حقوق ۲۰ میلیونی
حقوق ۲۰ میلیونی در کنار تورم سرسام‌آور و هزینه‌های گزاف اجاره‌بها، زندگی را بر کارگران مجتمع آرادکوه تنگ کرده است؛ کارگرانی که سال‌هاست با انباشتی از مخاطرات شغلی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و چشم‌انتظار تحقق وعده‌های طولانی‌مدت برای تبدیل وضعیت استخدامی و حذف واسطه‌های پیمانکاری هستند.
به گزارش بازارکار به نقل از شرق، آنها می‌گویند با وجود گذراندن مراحل تبدیل وضعیت استخدامی، همچنان با حقوق حدود ۲۰ میلیون تومان کار می‌کنند و نگران هزینه‌های زندگی، بیماری و ازدست‌دادن شغلشان هستند. برای کارگری که ۲۰ میلیون تومان حقوق می‌گیرد و باید ۱۵ میلیون تومان آن را بابت اجاره خانه بدهد، از درآمد ماهانه فقط پنج میلیون تومان باقی می‌ماند؛ پولی که باید خرج خوراک، رفت‌وآمد، درمان و دیگر هزینه‌های خانواده شود. این حساب‌وکتاب را کارگران فضای سبز آرادکوه در تجمع اعتراضی خود پیش کشیدند؛ کارگرانی که از شرایط کار و زندگی‌شان گفتند و خواستار پایان قرارداد‌های پیمانکاری شدند.
یکی از کارگران در میان جمع، از سختی پاسخ‌دادن به خواسته‌های فرزندش گفت: «خیلی درد دارد بچه‌ات دستت را بگیرد و بگوید بابا، اگر حقوقت اضافه شد، فلان چیز را برایم می‌خری؟».
کارگر دیگری گفت: «برادر، با ۲۰ میلیون حقوق چطور زندگی کنیم؟ یکی از بچه‌ها ۹ میلیون و نیم اجاره می‌دهد، یکی ۱۰ میلیون، یکی ۱۵ میلیون. بعضی‌ها هم مریض دارند. با این پول چه کار کنیم؟». کارگران از حقوق پایین، شرایط سخت کار، بیماری و ترس از اخراج گلایه دارند. آنها همچنین می‌گویند ماه‌هاست منتظر تغییر قراردادهایشان هستند.
یکی از کارگران که در جمع معترضان با مهدی اقراریان، عضو شورای شهر تهران، صحبت می‌کرد، گفت: «از اردیبهشت امسال همه کارهایمان را انجام داده‌ایم. گزینش رفتیم، چکاپ کامل شدیم، آزمایش دادیم، تعهد محضری گرفتند، تحقیقات محلی و تحقیقات سر کار هم انجام شد. از همان موقع می‌گویند این ماه حکمتان می‌خورد، ماه بعد حکمتان می‌خورد. الان چند ماه گذشته و هنوز پیمانکاری هستیم».
به گفته او کارگران پس از انجام این مراحل انتظار داشتند قراردادشان به قرارداد مستقیم با شهرداری تبدیل شود، اما هنوز تغییری در وضعیت استخدامی آنها ایجاد نشده است. کارگر دیگری از سابقه طولانی فعالیت نیرو‌ها در آرادکوه گفت: «رفقای ما از سال ۸۴ و ۸۵ آنجا کار می‌کنند. زباله‌های عفونی بیمارستان‌های تهران می‌آید آنجا. ما با انواع آلودگی‌ها سروکار داریم. سرنگ و آمپول توی پایمان رفته. با شیرابه و زباله کار می‌کنیم. من خودم ریه‌هایم آسیب دیده و خون‌ریزی دارم».
او می‌گوید که تعدادی از همکارانش نیز بر اثر بیماری‌های ناشی از آلودگی جان باخته‌اند؛ موضوعی که برای تأیید آن باید سوابق پزشکی و علت فوت این افراد بررسی شود. این کارگر از روز‌هایی گفت که نیرو‌های آرادکوه حتی در شرایط بحرانی هم کار را تعطیل نکردند: «موقع کرونا سر کار بودیم. سه شبانه‌روز در مصلا کار کردیم. زمان جنگ هم هر روز سر کار بودیم. نمی‌گوییم کار اضافه‌ای کردیم، وظیفه‌مان بوده، اما ما هم زندگی داریم».
کارگران به تفاوت حقوق و مزایای خود با سایر نیرو‌های شهرداری نیز اعتراض دارند. یکی از آنها گفت: «ما توی شیرابه کار می‌کنیم، با این همه آلودگی سروکار داریم، اما اسممان نیروی فضای سبز است. انصاف است با این شرایط این‌قدر حقوق بگیریم؟».
کارگر دیگری از تفاوت مزایای نیرو‌ها گلایه کرد و گفت در حالی که بعضی از کارگران بخش‌های دیگر از کمک‌های معیشتی برخوردار شده‌اند، آنها سهمی از این مزایا نداشته‌اند. نگرانی از دست‌دادن کار نیز یکی از موضوعاتی بود که معترضان مطرح کردند. یکی از کارگران گفت: «هر روز تهدیدمان می‌کنند. دردمان را هم که می‌گوییم، می‌گویند اخراج. حراست تهدیدمان می‌کند».
به گفته معترضان همین نگرانی باعث شده بسیاری از کارگران نتوانند مشکلاتشان را آشکارا بیان کنند. آنها همچنین مدعی شدند که در بعضی موارد از ورود خبرنگاران برای تهیه گزارش از شرایط کاری نیرو‌ها جلوگیری شده است.
کارگران در تجمع خود با در دست داشتن پرچم‌های ایران و پلاکارد‌هایی خواستار حذف پیمانکاران و تبدیل وضعیت استخدامی شدند. روی یکی از پلاکارد‌ها نوشته شده بود: «پایان پیمانکاری و بلاتکلیفی؛ تحقق استخدام مستقیم و تبدیل وضعیت نیرو‌های باسابقه و زحمتکش». مهدی اقراریان، عضو شورای شهر تهران که در جمع کارگران حاضر شده بود، پس از شنیدن اعتراض‌ها گفت جمع‌آوری و مدیریت زباله از مهم‌ترین وظایف قانونی شهرداری است و کارگرانی که این مسئولیت را بر عهده دارند باید مورد توجه قرار گیرند.
او با اشاره به افزایش هزینه‌های زندگی گفت: «امروز با ۲۰ یا ۳۰ میلیون تومان حقوق، زندگی در این شرایط تورمی امکان‌پذیر نیست». اقراریان همچنین اعلام کرد موضوع تبدیل وضعیت کارگران و شرایط شغلی آنها را در شورای شهر و از مدیران شهرداری پیگیری خواهد کرد. کارگران می‌گویند پیش از این نیز برای تبدیل وضعیت آنها نامه‌نگاری شده و وعده‌های متعددی شنیده‌اند.
یکی از آنها در پاسخ به صحبت‌های اقراریان گفت: «نامه زده‌اند، ولی انجام نداده‌اند». یکی از کارگران در ادامه گفت: «به خدا دیگر رویمان نمی‌شود به زن و بچه‌مان بگوییم چقدر حقوق می‌گیریم. خجالت می‌کشیم بگوییم ۲۰ میلیون تومان. به جان بچه‌مان می‌گوییم ۴۰ میلیون می‌گیریم». کارگر دیگری هم از فرزندی گفت که خرید یک وسیله را به افزایش حقوق پدر موکول کرده است: «خیلی درد دارد بچه‌ات بگوید بابا، اگر حقوقت اضافه شد، برایم می‌خری؟».
بعضی از این کارگران از سال‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ در آرادکوه مشغول کارند. آنها می‌گویند از اردیبهشت امسال مراحل گزینش، آزمایش‌های پزشکی، تحقیقات و تعهد محضری را گذرانده‌اند، اما هنوز قراردادشان تغییر نکرده است. به گفته معترضان، آخرین پاسخی که درباره زمان صدور حکم استخدامی گرفته‌اند، همان پاسخی است که در ماه‌های گذشته شنیده‌اند: «ماه بعد».
ارسال نظرات