کل اخبار

نیمه شعبان، سالروز ولادت حضرت مهدی موعود(عج)، یادآور حضور خورشید پنهان عدالت و امید در عصر غیبت است؛ روزی که مفاهیم انتظار، خودسازی و امید به جهانی عادلانه را در دل مؤمنان زنده می‌کند و مسیر روشن زندگی فردی و اجتماعی را نشان می‌دهد.

مدیرعامل سازمان فرهنگی اجتماعی شهرداری تبریز اعلام کرد: همایش «زنده‌نامان تبریز» در حالی به چهارمین دوره خود رسیده است که قرار است روز ۱۹ بهمن‌، ۲۳ چهره اثرگذار و ماندگار این شهر در حوزه‌های مختلف فرهنگی، اجتماعی، علمی و مدیریتی مورد تقدیر قرار گیرند؛ چهره‌هایی که نقش آن‌ها فراتر از یک عنوان یا مسئولیت، در شکل‌گیری هویت معاصر تبریز جریان داشته است.

دشمن، وقتی با لبخند نزدیک می‌شود، خطرناک‌تر از زمانی‌ست که با سلاح می‌آید. تجربه سال‌ها تقابل نشان داده است که هر جا تردید بوده، هزینه تحمیل شده و هر جا ایستادگی بوده، عقب‌نشینی رخ داده است.

در میان تمام دلیرمردان و شیرمردان این مرز و بوم ، سربازان گمنام پاسداران بی ادعا و نام آشنای امنیت ملی هستند که با رشادت ها و ایثارگری های خالصانه شان ، جان بر کف و نه برای نام و نان و جایزه بلکه برای دفاع از این سرزمین و مردمانش بدون هیچ چشم داشتی مجاهدت کرده و با کار جهادی و شبانه روزی برای تامین امنیت ملی ایران کهن گام برداشته و ضامن امنیت، اقتدار و آرامش مردم این خاک پرگهر شده اند.

روز نیمه شعبان روز سربازان گمنام امام زمان(عج) است، سربازانی از میان خیل عاشقان آن حضرت که هرجا تکلیف دیدند ادای وظیفه کردند از ایجاد امنیت تا تبریک و شادباش چراکه سرباز امام زمان(عج) خدمت و مهربانی را تکلیف خود می داند.

جنگ آینده بیش از آن‌که جنگ سلاح باشد، جنگ تشخیص است. پیروز این میدان، بازیگری است که زودتر بفهمد، کمتر بگوید و دقیق‌تر عمل کند. این، منطق حاکم بر امنیت ملی در عصر جنگ شناختی است.

در پس آرامش امروز کشور، تلاش‌ها و مجاهدت‌های خاموش کسانی نهفته است که نامشان بر زبان‌ها جاری نمی‌شود و تصویرشان در قاب‌ها نمی‌نشیند، اما نقششان در حفظ امنیت، ثبات و اقتدار ملی بی‌بدیل است. سربازان گمنام امام زمان (عج) با هوشیاری، تعهد و بصیرتی مثال‌زدنی، در میدان‌های نامرئی امنیت حضور دارند و تهدیدها را پیش از آنکه به خطر تبدیل شوند، مهار می‌کنند.

در دل این شهر، انسان‌هایی زیسته‌اند که انتخاب کردند بی‌صدا مفید باشند. نه دنبال تریبون بودند و نه سودای شهرت داشتند. برایشان تبریز یک «موقعیت» نبود؛ خانه بود. همین نگاه، از آن‌ها «زنده‌نامان» ساخت؛ آدم‌هایی که هنوز نفس می‌کشند، اما اثرشان از خیلی نام‌ها ماندگارتر است.