روایت سختکوشی بانوی مددجو که قهرمان کشتی آسیا شد

به گزارش بازارکار از پایگاه اطلاع‎رسانی کمیته امداد؛ آن زمان که رقیه ایستاد روی سکوی نایب‌ قهرمانی آسیا، همه خاطرات ریز و درشتش، همه آنچه که به او گذشته بود، مانند فیلمی، از جلوی چشمش رد شد. او با افتخار پرچم سه رنگ کشور را بالای سر برد، پشت این چهره خندان اما روزهایی سختی قرار دارد؛ روزهایی که البته او از آن‌ها با سری افراشته و با افتخار یاد می‎کند.

رویایی دست‎نیافتنی

قهرمان داستان ما حالا دانشجوی رشته تربیت‎بدنی است اما به یاد دارد، کوچک بود و در روستا، در روستای فتح‎آباد شهرستان نیشابور استان خراسان رضوی زندگی می‌‎کرد، جایی که پر است از مزارع پنبه. او روزها، با پاهای کوچکش، از میان گل‌های پنبه رد می‌شد و به کار کردن پدر و برادرانش در مزرعه نگاه می‌کرد. گاهی هم کمکشان می‎کرد و دست ظریفش را در معرض تیغ تند و خشن گل‌های سفید و مروایدی پنبه قرار می‌داد. پدر و برادرانش، صبح طلوع نزده، از خواب بیدار می‎شدند و در زمین کار می‌کردند، شب هم هوا تاریک شده، برمی‌گشتند خانه، آن‌ها اما هر چه می‌‎دویدند، نمی‌رسیدند. زندگی در خانه کوچک و پرجمعیت رقیه، سخت و کش‌دار می‌گذشت.

رقیه اما آرزوهایی داشت، آرزوهایی که حتی یک لحظه هم فکرش را نمی‌کرد به آن‌ها فکر کند، چه برسد به این که برای رسیدن به آن، آن‌ها را به زبان بیاورد. برادران رقیه همه ورزشکار بودند؛ آن‌ها کشتی می‌گرفتند. رقیه تعریف می‌کند که بعد از کار سخت روزانه، برادرانش، خود را به باشگاه کوچکی که در روستا بود، می‌رساندند و کشتی می‎‌گرفتند. شب‌‎ها زمانی که همه اعضای خانواده، دور هم جمع می‌شدند، برادرها نمایش اجرا می‌‎کردند، برادر کوچکتر زیر خم برادر بزرگتر را می‌گفت و آن یکی، برادر، برادرش را به خاک می‎‌زد. در تمام مدت، رقیه حرکات دست و پای برادرانش را با دقت نگاه می‌کرد و دوست داشت مانند آن‌ها ورزش کند.

شیرزن قصه ما حتی یک لحظه هم فکرش را نمی‌کرد که آن شبی که برای مدت زمان کوتاهی آرزویش را در ذهن داشته، مرغ حق از بالای سرش عبور کرده است و قرار است به آرزوی دیرینه‌‎اش برسد. گذشت و گذشت تا این که رقیه، به ۲۲ سالگی رسید. یک روز اما زمان رسیدن به آرزویش بود؛ او همه جزئیات را به یاد دارد، زمانی که برادر بزرگترش، به دنبال برادر کوچکتر آمد تا او را به عنوان حریف تمرینی به باشگاهی که در شهر قرار داشت، ببرد. رقیه که تنها در خانه بود، خواهش کرد تا برادرها او را هم با خود ببرند. رقیه با برادرانش راهی شهر شد، اما نمی‌دانست که قدمی مثبت برای رسیدن به آرزویش برداشته است.

او به یاد دارد که با اشتیاق مسابقه برادرانش را می‌دید و دلش می‎خواست که مانند آن‌ها ورزش کند؛ اتفاقا این خواسته را زمانی که ورزش برادرانش تمام شده بود، مطرح کرد و برادرها، وسیله‎ای شدند برای رسیدن او به آرزویش و سریع خواهرشان را در باشگاه و رشته جودو ثبت‎نام کردند. رقیه هر روز با ذوق و هیجان به باشگاه می‎‌آمد، بعد از مدتی اما تصمیم گرفت رشته ورزشی‌اش را عوض کند و به سراغ عشق دوران کودکی‎اش، رشته کشتی و سبک آلیش برود. رشته‎ای که هر ورزشکار، کمربند حریفشان را می‎گیرند، او را بلند می‎کنند و بعد پشتش را به زمین می‌زنند. رشته‎ای شبیه به رشته جودو که البته تفاوت‌هایی با آن دارد و قوانینش کاملا با آن متفاوت است.

رسیدن به نقطه اوج

دل رقیه آرام گرفت، حالا به گم‌شده‌‎اش رسیده بود و با فراغ بال می‎‌توانست، برای بهتر شدن تلاش کند. لذت‎ها کم‌کم و از مقام‌های استانی و بعد کشوری شروع شد تا زمانی که او به عنوان عضو تیم ملی بانوان رشته کشتی، برای مسابقات آسیایی، وارد کشور ترکیه شد. هنوز امتیاز آخری را که به دست آورد، به یاد دارد، سالن پر از هیجان بود، برای لحظه‎ای به تابلوی امتیازات نگاه کرد؛ فقط یک امتیاز نیاز داشت تا به رتبه یک برسد، کمر حریف را گرفت و حریف ۶۵ کیلویی را بلند کرد و روی زمین پرتاب کرد. سالن رفت روی هوا، امیتازش به ۶ رسید. او برنده شد.