از دکترای ریاضی تا تولید بالشت‌های عروسکی + فیلم

به گزارش بازارکار به نقل از خبرگزاری صداوسیما، طاهرنسب پس از آنکه با وجود تحصیلات دانشگاهی نتوانست شغل مناسبی پیدا کند، وارد حوزه فروش شد؛ مسیری که در ابتدا شاید ارتباطی با رشته تحصیلی او نداشت، اما در ادامه تجربه‌ای ارزشمند برای راه‌اندازی کسب‌وکار خودش شد و آنطور که خود می‌گوید تجزیه و تحلیل ریاضی اساس کار امروز اوست.

او در این مسیر حتی مدتی دستفروشی را تجربه کرد و حدود پنج سال در حوزه فروش فعالیت داشت؛ تجربه‌ای که به گفته خودش باعث شد با نیاز مشتریان، سلیقه بازار و چالش‌های عرضه و فروش کالا از نزدیک آشنا شود.

این تولیدکننده پس از سال‌ها فعالیت در بازار، به این نتیجه رسید که برای ورود به عرصه تولید لزوماً نباید کارخانه‌ای مستقل راه‌اندازی کرد. همین نگاه، او را به سمت مدل «تولید بدون کارخانه» سوق داد؛ مدلی که در آن بخش‌هایی از فرآیند تولید به واحد‌ها و کارگاه‌های دارای ظرفیت واگذار می‌شود و صاحب کسب‌وکار، بیشتر بر طراحی محصول، توسعه نشان، بازاریابی و فروش تمرکز می‌کند.

طاهرنسب امروز تولید بالشت‌های عروسکی و محصولات کالای خواب خود را با استفاده از ظرفیت چهار کارگاه و به صورت برون‌سپاری انجام می‌دهد؛ به این معنا که به جای سرمایه‌گذاری سنگین برای خرید زمین، ساخت سوله، خرید ماشین‌آلات و ایجاد یک خط تولید مستقل، از امکانات و ظرفیت موجود در واحد‌های تولیدی استفاده می‌کند.

داستان این کارآفرین، از یک منظر روایت تغییر نگاه به اشتغال است؛ فردی که در ابتدا به دنبال پیدا کردن یک شغل بود، پس از تجربه‌های مختلف در بازار، به سمت ایجاد یک کسب‌وکار و در ادامه ایجاد فرصت برای دیگران حرکت کرد.

تجربه فروش به او کمک کرد پیش از سرمایه‌گذاری در تولید، بازار را بشناسد. این شناخت از بازار، در انتخاب محصول و نحوه عرضه آن نقش مهمی دارد و به تولیدکننده اجازه می‌دهد به جای تولید صرفاً بر اساس ظرفیت یک کارخانه، محصولی را طراحی و عرضه کند که متناسب با نیاز و سلیقه مشتری باشد.

بالشت‌های عروسکی و محصولات کالای خواب، علاوه بر کارکرد مصرفی، جنبه تزئینی و فانتزی نیز دارند و تنوع در طرح و شکل می‌تواند یکی از عوامل مهم در جذب مشتری باشد. در این مدل، تولیدکننده می‌تواند با تمرکز بر طراحی و توسعه محصول، نمونه‌های جدید را با سرعت بیشتری وارد بازار کند.

تولید بدون کارخانه؛ استفاده از ظرفیت‌های موجود

تولید بدون کارخانه یکی از روش‌هایی است که می‌تواند به استفاده بهتر از ظرفیت‌های موجود در بخش تولید کمک کند. در این روش، کارآفرین یا صاحب برند الزاماً مالک کارخانه نیست؛ بلکه می‌تواند با شناسایی واحد‌های تولیدی دارای امکانات و ظرفیت خالی، بخشی یا تمام فرآیند تولید را به آنها واگذار کند.

این موضوع به‌ویژه برای کسب‌وکار‌های کوچک و متوسط و کارآفرینانی که سرمایه محدودی دارند، اهمیت دارد. راه‌اندازی یک کارخانه مستقل نیازمند سرمایه قابل توجه برای تأمین زمین، ساختمان، ماشین‌آلات، تجهیزات، نیروی انسانی و هزینه‌های جاری است؛ در حالی که در مدل تولید بدون کارخانه، بخش مهمی از این هزینه‌های اولیه حذف یا کاهش پیدا می‌کند.

در واقع، کارآفرین به جای آنکه سرمایه خود را صرف ایجاد زیرساختی کند که ممکن است در تمام طول سال مورد استفاده کامل قرار نگیرد، می‌تواند از زیرساختی استفاده کند که از قبل ایجاد شده است.

یکی دیگر از مزایای این شیوه، استفاده از ظرفیت خالی واحد‌های تولیدی موجود است. بسیاری از کارخانه‌ها و کارگاه‌ها ممکن است در مقاطعی از سال یا حتی به صورت مستمر، بخشی از ظرفیت تولید خود را بلااستفاده داشته باشند.

برون‌سپاری تولید می‌تواند این ظرفیت بلااستفاده را فعال کند. در چنین شرایطی، هم صاحب برند بدون سرمایه‌گذاری سنگین امکان تولید پیدا می‌کند و هم کارخانه یا کارگاه تولیدکننده می‌تواند از تجهیزات، نیروی انسانی و زیرساخت‌های موجود خود استفاده بیشتری داشته باشد.

به این ترتیب، ظرفیت تولیدی که پیش از این بلااستفاده بوده، وارد چرخه اقتصادی می‌شود و بهره‌وری سرمایه و تجهیزات افزایش پیدا می‌کند. تولید بدون کارخانه می‌تواند هزینه ورود به عرصه تولید را نیز کاهش دهد. در مدل سنتی، فردی که قصد تولید یک محصول را دارد، باید از ابتدا زیرساخت تولید ایجاد کند؛ اما در مدل برون‌سپاری، می‌تواند از ظرفیت آماده واحد‌های تولیدی استفاده کند.

کاهش هزینه‌های ثابت، امکان تولید در مقیاس متناسب با تقاضا و استفاده از تخصص واحد‌های تولیدی موجود، از جمله عواملی است که می‌تواند به کاهش هزینه تمام‌شده و افزایش انعطاف‌پذیری کسب‌وکار کمک کند. از سوی دیگر، تقسیم وظایف میان تولیدکننده و صاحب برند موجب می‌شود هر بخش بر تخصص اصلی خود تمرکز کند؛ کارگاه روی تولید و صاحب برند روی طراحی، نوآوری، نشان‌سازی، بازاریابی و فروش. در چنین مدلی، یک کارآفرین می‌تواند بدون داشتن کارخانه، صاحب یک برند تولیدی باشد و همزمان چند واحد تولیدی نیز از سفارش‌های او بهره‌مند شوند.

مدلی برای توسعه کسب‌وکار‌های کوچکتجربه یاسر طاهرنسب نشان می‌دهد که برای آغاز یک فعالیت تولیدی، همیشه داشتن سرمایه کلان و کارخانه مستقل شرط لازم نیست. گاهی شناخت بازار، طراحی محصول مناسب، ایجاد یک برند و پیدا کردن شرکای تولیدی توانمند می‌تواند مسیر ورود به تولید را هموار کند. البته موفقیت در تولید بدون کارخانه نیز به عواملی مانند کیفیت محصول، انتخاب درست کارگاه‌های همکار، نظارت بر فرآیند تولید، رعایت استانداردها، مدیریت زنجیره تأمین، بازاریابی و شناخت دقیق بازار وابسته است.

در صورت شکل‌گیری درست این ارتباط میان صاحبان برند و واحد‌های تولیدی، تولید بدون کارخانه می‌تواند به فعال شدن ظرفیت‌های خالی، کاهش هزینه سرمایه‌گذاری، افزایش بهره‌وری تجهیزات، توسعه کسب‌وکار‌های نوپا و ایجاد فرصت‌های شغلی جدید کمک کند. روایت این کارآفرین، در نهایت داستان فردی است که از نبودن یک فرصت شغلی مناسب آغاز کرد، فروش و حتی دستفروشی را تجربه کرد، از بازار آموخت و در ادامه تلاش کرد به جای جست‌وجوی شغل، برای خود و دیگران زمینه کار ایجاد کند؛ مسیری از بیکاری و فروش تا تولید، برندسازی و کارآفرینی بدون داشتن کارخانه. سوژه‌های خود را درباره «تولید بدون کارخانه» یا «برون‌سپاری تولید» برای ما در شبکه‌های اجتماعی به آدرس odm_iran@ ارسال کنید.