گفتمان

بوی کاغذ تازه، صدای خش‌خش ورق خوردن صفحه‌ها و چراغ‌هایی که تا نیمه‌های شب در تحریریه‌ها روشن می‌ماند، زمانی بخشی از ریتم زندگی شهری بود. روزنامه‌ها هر صبح با امیدی تازه روی دکه‌ها می‌نشستند؛ حامل روایت‌هایی که قرار بود جهان را برای خوانندگانشان روشن‌تر کنند. اما سال‌هاست که این صدا آرام‌آرام کم‌جان‌تر شده و بسیاری از تحریریه‌ها بیش از آنکه دغدغه تیتر اول فردا را داشته باشند، نگران بقای خود هستند.

در دنیای پس از بحران مالی ۲۰۰۸، پاندمی کرونا و درگیری‌های ژئوپلیتیک فعلی، یک حقیقت عریان بر همگان آشکار شده است: «ریاضیاتِ محضِ اقتصادی» دیگر قادر به توجیه رنج‌های بشری نیست.