این هنرمند تبریزی به خوشنویس اهل‌بیت (ع) شهرت دارد

به گزارش بازار کار، به نقل از خبرگزاری فارس، قصه داوود نیکنام، قصه آشنایی زودهنگام با قلم است؛ آشنایی‌ای که از بازی‌های کنجکاوانه نوجوانی آغاز شد و آرام‌آرام به مسیری جدی و ماندگار در هنر خوشنویسی انجامید.
 او متولد سال ۱۳۴۷ است و از همان سال‌های نوجوانی، وقتی قلم و کاغذ هنوز اسباب بازی بودند، به خط دل بست؛ دلبستگی‌ای که خیلی زود شکل تمرین، ممارست و شاگردی به خود گرفت.
نیکنام خوشنویسی را نزد زنده‌یاد استاد ابراهیم بخت‌شکوهی آموخت؛ استادی که نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه هنری و دقت او به اصالت خط داشت. این مسیر آموزشی در نهایت با گذراندن دوره‌های تخصصی، در سال 69 به فارغ‌التحصیلی از انجمن خوشنویسان ایران انجامید؛ نهادی که همواره یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های حفظ و انتقال هنر خط در کشور بوده است.
اما آنچه داوود نیکنام را از بسیاری از خوشنویسان هم‌دوره‌اش متمایز کرد، جهت‌گیری معنوی آثارش بود. او به‌تدریج قلم خود را وقف مضامین مذهبی کرد و امروز به‌درستی از او به‌عنوان «خوشنویس اهل‌بیت» یاد می‌شود؛ هنرمندی که تاکنون بیش از ۱۶۰ قطعه خوشنویسی با موضوعات دینی و آیینی نگاشته و در هر کدام، تلاش کرده است ارادت را نه فقط بنویسد، بلکه روایت کند.
اوج این مسیر معنوی را می‌توان در برخی از ماندگارترین آثار او دید؛ از نگارش کتیبه ضریح شش‌گوشه حضرت امام حسین (ع) گرفته تا کتابت کتیبه و سنگ مزار حضرت رقیه (س). آثاری که برای نیکنام صرفاً یک سفارش هنری نبودند، بلکه تجربه‌ای از پیوند عمیق هنر و باور به شمار می‌رفتند. در کنار این آثار، نگارش کتیبه‌های مساجد و حسینیه‌ها در شهرهایی چون تبریز و مشهد، نام او را با فضاهای مذهبی و آیینی گره زده است.
داوود نیکنام همچنین در سال‌های اخیر، با نگارش هنری شعارهای سال که از سوی رهبر معظم انقلاب اسلامی نام‌گذاری می‌شود، تلاش کرده است مفاهیم کلان فرهنگی و اجتماعی را از مسیر هنر خوشنویسی به زبان تصویر و خط منتقل کند؛ اقدامی که نشان می‌دهد نگاه او به خوشنویسی، محدود به قاب و نمایشگاه نیست.
حضور مستمر در ده‌ها نمایشگاه داخلی و خارجی، داوری جشنواره‌های سراسری خوشنویسی و کسب جوایز و عناوین متعدد، بخشی دیگر از کارنامه هنری این خوشنویس آذربایجانی است. با این حال، آنچه آثار او را ماندگار کرده، نه تعداد نمایشگاه‌ها، بلکه صداقتی است که در هر خط جریان دارد.
در روزگاری که سرعت و ابزارهای دیجیتال، هنرهای سنتی را به حاشیه می‌رانند، داوود نیکنام همچنان با قلم و مرکب، به مسیر خود وفادار مانده است؛ مسیری که در آن، خوشنویسی فقط نوشتن حروف نیست، بلکه روایت ایمان، هویت و ارادت است؛ روایتی که از دل برمی‌آید و بر دل می‌نشیند.

انتهای پیام