تازه ها
وقتی نیاز کشور مسیر کارآفرینی را تعیین میکند/ تعطیلی یک کارخانه، جرقهای برای زایش نوآوری
در دل تبریز، شهری که همیشه با صدای ماشینآلات و دودکشهای کارخانهها زنده بوده، کودکی قد میکشد که قرار است بعدها نامش با صنعت این سرزمین گره بخورد. یونس اکبرپور پایدار در میان دستگاهها، آهن، روغن و تلاش بزرگ میشود؛ در خانوادهای که «ساختن» از جنس خون و نفسشان است. پدرش سالها پیش ماشین جوراببافی میساخت و همین تکاپوی صنعتی، نخستین درسهای زندگی را بیآنکه بداند، به پسرانش میآموخت.
در سلسله نشستهای «پویش روایت گران کارآفرینی» که توسط پایگاه خبری بازار کار و حوزه تجاری سازی سازمان جهاددانشگاهی آذربایجان شرقی و با حضور نشریه کارآفرینی دانشگاه پیام نور مرکز تبریز برگزار میشود، با «یونس اکبرپور پایدار» عضوهیأت نمایندگان اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تبریز، مدیرعامل شرکت آذراتصال، رئیس کمیسیون صنایع و انرژی اتاق بازرگانی تبریز و عضو هیأت نمایندگان اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تبریز به گفتوگو میپردازیم.
او از مسیر کارآفرینی خود و خانوادهاش میگوید: در یک خانواده صنعتی به دنیا آمدم. پدرم که همچنان در قید حیات هست، در گذشته سازنده ماشین جوراببافی بودند و از همان کودکی چشم ما با صنعت باز شد. پس از مدتی، پدرم خسته از کار قبلی، چند باب مغازه در میدان دانشسرا خریدند که در آن لوازم لولهکشی خرید و فروش میشد.
او میافزاید: در دوران جنگ، کشور با کمبود شدید اتصالات لولهکشی مواجه شده بود و تصمیم گرفتیم خودمان تولید را آغاز کنیم. سه برادر هستیم و من کوچکترین آنها هستم. در سال ۱۳۶۳ قطعه زمین ۲۰۰۰ متری در شهرک رجایی خریدیم، سوله ساختیم و فعالیت ریختهگری و عملیات حرارتی را آغاز کردیم.
اکبرپور پایدار با بیان اینکه از دوران راهنمایی همزمان با تحصیل کار میکردم، ادامه میدهد: جمعهها و بعدازظهرها در کارگاه حضور داشتیم. در سال ۱۳۶۵ با ماشینسازی قرارداد بستیم، زیرا ظرفیت ریختهگری ما پاسخگوی نیازها نبود. سال ۱۳۶۶ نیز در رشته مکانیک، گرایش ساخت و تولید، در دانشگاه تبریز قبول شدم و در کنار درس، در زمانهای فراغت همچنان در کارخانه فعالیت میکردم.
مدیرعامل آذراتصال درباره چالشهای پس از جنگ میگوید: در سال ۱۳۶۹ با پایان جنگ، دولت بهتدریج توان مالی پیدا کرد و واردات آغاز شد. اتصالات لولهکشی از چین وارد میشد و این موضوع بازار داخلی را دچار تغییر کرد. در آن زمان ما محصولات خود را به تعاونیها عرضه میکردیم، بهگونهای که یک قطعه را ۱۴ تومان به ماشینسازی و ۲۱ تومان به تعاونیها میفروختیم.
او خاطرنشان میکند: در بازار تهران همان قطعات با قیمت ۸ تومان عرضه میشد و این اختلاف قیمت ما را زمینگیر کرد. در نهایت مجبور شدیم کارخانه را تعطیل کنیم و با وجود تلاشهای فراوان، در هیچ جا پاسخ مناسبی برای ادامه فعالیت دریافت نکردیم.
اکبرپور پایدار، مدیرعامل شرکت آذراتصال، از ورود خود و خانوادهاش به حوزه تولید ادوات کشاورزی میگوید: برادرم محمدعلی در مجموعه خودکفایی سپاه فعالیت میکرد. آن زمان گفته شد که سپاه قصد دارد دستگاه بذرکار تولید کند، اما پس از دو سال کار بر روی آن هنوز به نتیجه نرسیده بودند. برادرم که مسئول کارگاه بود، موضوع را با ما در میان گذاشت. به محل رفتیم و بررسی کردیم و دیدیم توانایی ساخت این دستگاه را داریم.
او ادامه میدهد: مسئولان اعلام کردند که کارگاه در اختیارمان قرار میدهند و کارگاهی در سعیدآباد تبریز به ما واگذار شد. تولید را آغاز کردیم و طی شش ماه ۵۰۰ دستگاه بذرکار ساختیم.
مدیرعامل آذراتصال میافزاید: بعدها اعلام شد این دستگاهها برای زمینهای دیم مورد نیاز است. در زمینهای دیم، بذرکار باید دارای مکانیزمی باشد که بذر و کود را مخلوط کند، شیار ایجاد کند و در نهایت سطح زمین را بپوشاند. در آن زمان شرکتهای معروفی چون جاندیر و هاسیا این نوع ادوات را تولید میکردند. ما با نوآوری، مکانیزمهای هر دو برند را بررسی و ترکیب کردیم تا محصولی کاملاً جدید بسازیم، محصولی که هم کارایی بالایی داشت و هم برای زمینهای ایران بسیار مناسب بود، بدون آنکه امکان ادعای مالکیت از سوی برندهای خارجی مطرح شود.
اکبرپور پایدار تصریح میکند: پس از مونتاژ، موفق شدیم ۲۰۰۰ دستگاه تولید کنیم. جالب اینکه هنوز هم همان دستگاهی که ما طراحی و تولید کردیم، در کارخانه کشتگستر تبریز ساخته میشود.
او با بیان اینکه در زمان ریاستجمهوری آیتالله هاشمی رفسنجانی توجه ویژهای به ادوات کشاورزی وجود داشت، میگوید: اعلام شد که در حوزه آبیاری مشکل داریم و دستگاه آبیاری موسوم به سنتر پیوت میتواند بخشی از این مسئله را حل کند. ما نیز این دستگاه را طراحی و تولید کردیم و ۲۰۰ دستگاه تحویل دادیم.
او میافزاید: سپس به مجموعه بنیاندیزل رفتیم و تولید دستگاههای آبیاری را آنجا ادامه دادیم. با آقایان علمداری، مکرم و درویشزاده که در حوزه تولید تجهیزات آبیاری فعال بودند نیز همکاری داشتیم.
مهندسی معکوس کمباین کلاس در تبریز
یونس اکبرپور پایدار اظهار میکند: پس از این مرحله، درخواست شد که کمباین کلاس شرکت مشهور آلمانی سازنده ماشینآلات کشاورزی در داخل کشور تولید شود. ما در کارگاه شهرک رجایی با مهندسی معکوس وارد کار شدیم، ۶۰ درصد مواد اولیه را خودمان تولید کردیم و موفق شدیم نمونه داخلی این محصول را بسازیم.
او از بازدید مدیران شرکت آلمانی میگوید: در دورهای که روی کمباین کلاس کار میکردیم، مدیر تولید شرکت کلاس برای بازدید به ایران آمد. قطعات ما را دیده بود و تعجب میکرد که چگونه با سادهترین روشها آنها را میسازیم. آن زمان دوربین دیجیتال تازه به بازار آمده بود و از محصولات ما چند عکس گرفتند.
وی میافزاید: سال ۱۳۷۴ بهدلیل شرایط بازار، کمباینها فروش نمیرفت و حدود ۲۰۰ دستگاه باقی مانده بود. در نمایشگاهی در هتل گسترش تبریز شرکت کردیم. اکسل پاترول را دیدیم و گفتیم میتوانیم آن را تولید کنیم. مدیرعامل گفت قطعه سختی است، اما ما اعلام کردیم از پس آن برمیآییم. ظرف شش ماه تولید انبوه کردیم و ۱۱ هزار دستگاه ساختیم، هرچند بعدها خود پاترول از خط تولید خارج شد.
اکبرپور پایدار با بیان اینکه ساخت اکسل محور خودرو را در تولید قطعات مزدا، پیکان و رنو PK پیاده کردیم، میگوید: سال ۱۳۷۸ شرکت مجموعهسازان سهند را تأسیس کردیم و با تراکتورسازی در حوزه سیستم ترمز همکاری داشتیم. در سال ۱۳۸۴ نیز کارخانه لوله و اتصالات آذراتصال ایجاد شد و در سال ۱۳۸۸ شرکت توسعه فناوریهای پیشرفته آذرآبادگان را برای تولید کشندهها و اتوبوسها راهاندازی کردیم.
او با اشاره به گستره اشتغال ایجادشده توسط این مجموعهها بیان کرد: در طول سالها چندین هزار نفر در شرکتهای ما فعالیت کردهاند. اکنون در شرکت آذر اتصال برای ۲۰۰ نفر بهصورت مستقیم و بهطور غیرمستقیم برای ۵ هزار نفر اشتغال پایدار ایجاد شده است.
این فعال صنعتی درباره اهمیت ارتباط دانشگاه با صنعت گفت: از دوران دانشجویی با صنعت در ارتباط بودم و همیشه به دوستانم توصیه میکردم که به صنعت نزدیک باشند. چراکه صنعت و دانشگاه دو دنیای متفاوتاند. سه سال پیش که به عضویت هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تبریز انتخاب شدم، تلاش کردم این فاصله را کم کنم.
او توضیح میدهد: در کمیسیون صنعت، کمیته ارتباط با صنعت را ایجاد کردیم. نتیجه این شد که ۱۱ دانشگاه با صنایع تفاهمنامه همکاری امضا کردند. دانشجویان در اوقات فراغت در واحدهای صنعتی مشغول میشوند هم حقوق و بیمه دارند و هم محیط واقعی کار را تجربه میکنند.
اکبرپور پایدار میافزاید: این طرح بسیار موفق بوده است، ۶۰۰ دانشجو تاکنون وارد صنایع مختلف شدهاند. این دانشجویان انگیزه بالایی دارند و فقط باید فضا برایشان فراهم شود.
سرمایه کشور نیروی انسانی است نه نفت
وی با تأکید بر اهمیت توجه به استعدادهای جوان اظهار میکند: سرمایه ما نفت نیست، سرمایه واقعی همین دانشجویان هستند. اگر فضا به آنها بدهیم، هرکدامشان ارزش صد میلیون بشکه نفت را دارند نه مهاجرت میکنند و نه بیکار میمانند.
او ادامه میدهد: هدف ما جلوگیری از مهاجرت، آشنا کردن دانشجو با فضای واقعی کسبوکار و کمک به یافتن مسیر شغلی آنهاست. دانشجو باید طعم پول درآوردن و کار کردن را بچشد. این طرح در اتاق بازرگانی تبریز شکل گرفت و اخیراً نیز در سفر رئیسجمهور به تبریز مورد تأیید قرار گرفت.
وی درباره سختیهای طیشده در مسیر کارآفرینی میگوید: ما روزهای بسیار سختی را پشت سر گذاشتیم. سال ۱۳۶۹ مجبور شدیم کارخانه را تعطیل کنیم، اما در هر صنعتی که توانستیم فعالیت کردیم و عقبنشینی نکردیم.
مدیرعامل آذراتصال ادامه میدهد: هماکنون طراحی تراکتور باغی برای انجام عملیات برداشت میوه، شخمزنی و کاربردهای دیگر در دست انجام است.
اکبرپور پایدار تأکید میکند: شرایط تولید نسبت به گذشته تغییر کرده، اما اتاق بازرگانی و بخش صنعت تلاش میکنند ارتباط دانشگاه و صنعت را تقویت کنند. تفاهمنامههایی امضا شده تا از توان دانشجویان بهتر استفاده شود.
شرکت آذراتصال با هدف تولید محصولات با کیفیت، در بالاترین سطح استانداردها در سال ۱۳۸۴ در تبریز، مرکز استان آذربایجان شرقی به عنوان کارخانه تولید لوله و اتصالات PVC-U در شمال غرب کشور بنیان گذاری شد.
انتهای پیام
ارسال نظرات