شهید رضا جاننثار حسینی، تنها یک فرمانده نبود، عاشقی تمامعیار بود، دلدادهای که دلش را به ولایت سپرده بود و جانش را نذر راه امیرالمؤمنین کرده بود. عشق او به حضرت علی در کلام و رفتارش موج میزد آنچنان که با دیدن تصویر گنبد طلایی نجف اشرف، اشک در چشمانش حلقه میزد و دلش بیقرار میشد. گویی روحش سالها پیش در صحن حرم علوی آرام گرفته بود و جسمش تنها در انتظار لحظهای بود که به آن عشق ازلی بپیوندد.